Σαν σήμερα, στις 7 Μάϊου του 2000, σε μια σεμνή τελετή στο Κρεμλίνο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ορκιζόταν πρόεδρος της Ρωσικής Δημοκρατίας. Λίγους μήνες πριν, είχε προηγηθεί η αιφνιδιαστική παραίτηση του πρώην προέδρου της χώρας Μπόρις Γιέλτσιν.
Ο νέος και άσημος-τότε- πρόεδρος της Ρωσίας ήταν ένα μεγάλο αίνιγμα τόσο για τους Ρώσους ολιγάρχες όσο όμως και για την Διεθνή Κοινότητα. Μέχρι τότε, ο Πούτιν βρισκόταν στο παρασκήνιο της πολιτικής ζωής της χώρας, καθώς τα κατορθώματα του 40χρονου τότε πολιτικού, αφορούσαν κυρίαρχα τις δράσεις της KGB.
Στις πρώτες του δημόσιες εμφανίσεις, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, έθεσε τους τρείς βασικές άξονες:
-την αναδιάρθρωση της ρωσικής οικονομίας
-την φορολογική μεταρρύθμιση
-τον θαυμασμό του για την Δύση
Τα πρώτα δείγματα γραφής του Πούτιν ελήφθησαν από την Δύση και τις Η.Π.Α ως ένα εξαιρετικό δείγμα για την πορεία της Ρωσίας.
Από το 2000 ως το 2008, ο Πούτιν κατάφερε:
-Να εκτινάξει την ρωσική οικονομία
-Να ενισχύσει την στρατιωτική της ισχύ
-Να εδραιώσει τον ρόλο της στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ
Η στροφή της Ρωσίας
Για πολλούς αναλυτές η μεταστροφή του Πούτιν ξεκινάει το 2005. Τότε, οι εξελίξεις στην Ουκρανία γεννούν την αντίληψη στον ίδιο πως η Ουάσιγκτον επιχειρεί να περιορίσει τον ρόλο της Ρωσίας στην διεθνή σκηνή.
Είχε προηγηθεί δυο χρόνια νωρίτερα η μονομερής επέμβαση στο Ιράκ, η εγκατάσταση της αντιπυραυλικής ασπίδας το 2004 στην Πολωνία, η επέκταση του ΝΑΤΟ στις ανατολικές χώρες και τέλος η επέμβαση στη Σερβία.
Η δυσπιστία της Ρωσίας απέναντι στην Δύση αυξανόταν κατακόρυφα. Η κορύφωση της όμως έλαβε χώρα στην περίπτωση της Γεωργίας. Η προοπτική ένταξης της Τιφλίδας στο ΝΑΤΟ, αποτέλεσε για τον Πούτιν την πιο τρανταχτή απόδειξη πως η Δύση ήθελε τον περιορισμό και τον κατακερματισμό της Ρωσίας.
Ο πόλεμος του 2008, ανάμεσα στην Ρωσία και την Γεωργία, επιβεβαίωνε με τον πιο ωμό τρόπο αυτό που όλη η Δύση φοβόταν… την δυναμική επιστροφή της Ρωσίας στην διεθνή σκηνή.
Από την Ουκρανία ως την Συρία
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Ρωσία και ο Πούτιν δεν θα ήταν ποτέ ίδιοι. Στην περίφημη ομιλία του στο Μόναχο, ο ίδιος μίλησε για την ανάγκη ενός πολυπολικού κόσμου, για την ανάγκη οι ΗΠΑ να σεβαστούν το διεθνές δίκαιο, για το δικαίωμα της Ρωσίας να έχει λόγο καθοριστικό στις διεθνείς αποφάσεις.
Το 2015, στην κρίση της Ουκρανίας, ο Πούτιν έδειξε τα «δόντια του». Μέσα σε λίγες ώρες, είχε αποσχίσει την Κριμαία και είχε αποσταθεροποιήσει την Ανατολική Ουκρανία, αποδεικνύοντας πως δεν θα αποδεχτεί επεμβάσεις σε αυτό που θα ονόμαζε «ζωτικό χώρο της Ρωσίας».
Τον ίδιο χρόνο, θα έπαιρνε μια ριψοκίνδυνη επιλογή: να στείλει τον ρωσικό στρατό στην Συρία για να υπερασπιστεί τον Άσαντ απέναντι σε «θεούς και δαίμονες». Αψηφώντας τις Η.Π.Α και φτάνοντας στα όρια του πολέμου με την Τουρκία, ο Πούτιν κατάφερε να διατηρήσει την εξουσία του Άσαντ.
Παράλληλα, όμως κέρδισε και κάτι ακόμα, την εμπλοκή της Ρωσία σε όλη την Μέση Ανατολή, καθώς είχε αποδείξει πως μπορεί στην πράξη να στηρίζει τους συμμάχους του.
Κυρίαρχος του παιχνιδιού
Ο αυταρχισμός του Πούτιν στο εσωτερικό τον έχει καταστήσει σε απόλυτο κυρίαρχο και ρυθμιστή της πολιτικής ζωής στην Ρωσία. Στην πραγματικότητα η ρωσική πολιτική έχει μετατραπεί σε ένα μονόλογο για έναν πρωταγωνιστή.
Παρά τις κρίσεις ο Πούτιν θα μείνει στην εξουσία, για όσο αυτός το επιθυμεί. Στα είκοσι χρόνια που κυβερνά την Ρωσία, έχει αποδείξει πως μπορεί να βρίσκει λύσεις ακόμα και στα πιο άλυτα προβλήματα.
