Για δεκαετίες η Τοπική Αυτοδιοίκηση αντιμετωπιζόταν ως ένας χώρος όπου η λογοδοσία σπανίως έφτανε μέχρι το τέλος. Παρά τις κατά καιρούς καταγγελίες για αδιαφανείς αναθέσεις, υπερκοστολογήσεις και κακοδιαχείριση, οι ποινικές συνέπειες για δημάρχους και περιφερειάρχες ήταν ελάχιστες, δημιουργώντας την εντύπωση μιας ιδιότυπης ασυλίας.
Η έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο με τα ψηφιακά υδρόμετρα έρχεται να αναδείξει, σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, έναν μηχανισμό που οδήγησε σε τεράστια οικονομική ζημία για το ελληνικό Δημόσιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που χρηματοδοτήθηκε με ευρωπαϊκούς πόρους προκειμένου οι δήμοι να εκσυγχρονίσουν τα δίκτυα ύδρευσης μέσω της προμήθειας ψηφιακών υδρομέτρων.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, τέσσερις εταιρείες φέρονται να συγκρότησαν καρτέλ, ελέγχοντας την αγορά και τις διαγωνιστικές διαδικασίες. Σε αρκετές περιπτώσεις, όπως αναφέρεται, παραδίδονταν διαφορετικού τύπου υδρόμετρα από εκείνα που προέβλεπαν οι συμβάσεις, ενώ σε άλλες οι ποσότητες ήταν μικρότερες από τις συμφωνημένες, χωρίς να ενεργοποιούνται οι προβλεπόμενοι μηχανισμοί ελέγχου.
Χαρακτηριστική θεωρείται η περίπτωση του Δήμου Κιλκίς, όπου η ζημία για το Δημόσιο και την Ευρωπαϊκή Ένωση υπολογίζεται στα δύο εκατομμύρια ευρώ. Αντίστοιχο είναι και το πρόστιμο που επέβαλε το υπουργείο Οικονομικών στον συγκεκριμένο δήμο. Σε πανελλαδικό επίπεδο, η συνολική ζημία από την υπόθεση των υδρομέτρων εκτιμάται ότι φθάνει τα 130 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που αποδίδεται σε υπερτιμολογήσεις, αθέμιτες πρακτικές και παραβιάσεις των συμβάσεων.
Το πόρισμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αναμένεται να διαβιβαστεί στη Βουλή τον Σεπτέμβριο, έχοντας ήδη ενσωματώσει και τα συμπεράσματα της Επιτροπής Ανταγωνισμού για τη δράση των εμπλεκόμενων εταιρειών. Εφόσον επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες, θα πρόκειται για την πρώτη υπόθεση στην οποία αυτοδιοικητικοί παράγοντες θα βρεθούν αντιμέτωποι με κακουργηματικές διώξεις τέτοιας έκτασης.
Η συγκεκριμένη υπόθεση ενδέχεται να αποτελέσει σημείο καμπής για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, καθώς στέλνει το μήνυμα ότι η διαχείριση των ευρωπαϊκών και δημόσιων πόρων τίθεται πλέον υπό πολύ αυστηρότερο έλεγχο και ότι η εποχή της ατιμωρησίας φαίνεται να φτάνει στο τέλος της.
