Ενώ ο στρατός του Φαγιέζ αλ-Σαράτζ, μετά από μια συντριπτική αντεπίθεση έναντι των δυνάμεων του Χαλίφα Χαφτάρ, φαινόταν έτοιμος να καταλάβει την Σύρτη… ξαφνικά τα τύμπανα του πολέμου σίγησαν και η διπλωματία κυριάρχησε στον λιβυκό εμφύλιο.
Μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα μόλις δέκα ημερών:
-Ο Τούρκος ΥΠ.ΕΞ επισκέφθηκε την Λιβύη.
-Ο Λαβρόφ και ο Τσαβούσογλου επιχείρησαν να συναντηθούν δυο φορές.
-Οι ΥΠ.ΕΘ.Α Τουρκίας και Ρωσίας είχαν τηλεφωνικές επαφές.
-Η Αίγυπτος απείλησε με εισβολή στην Λιβύη.
-Γαλλικά μαχητικά επανήλθαν στον λιβυκό ουρανό.
Γιατί όμως η αντεπίθεση του στρατού του Φαγιέζ αλ-Σαράτζ έχει σταματήσει εδώ και πολλές μέρες στην Συρτή; Γιατί ενώ οι δυνάμεις του είχαν το “momentum” δεν έχουν ακόμα επιχειρήσει ούτε μια φορά να πολιορκήσουν την γενέτειρα του πρώην ισχυρού άντρα της Λιβύης, του Μουαμάρ Καντάφι; Με άλλα λόγια γιατί η Σύρτη είναι τόσο σημαντική;
Η γεωπολιτική σημασία της Σύρτης
Η Σύρτη βρίσκεται στην μέση της ακτογραμμής της Λιβύης και αποτελεί την “δυτική πύλη” για την περιοχή όπου βρίσκεται η πλειοψηφία των πετρελαίων της χώρας. Την ίδια ώρα, η περιοχή της Σύρτης αποτελεί τον “δρόμο”, ο οποίος οδηγεί στα στα λιμάνια Sidra, Ras Lanuf, Marsa al-Brega και Zuwetina, όπου έντεκα αγωγοί πετρελαίου και τρεις αγωγοί αερίου φτάνουν στην Μεσόγειο θάλασσα.
Συνεπώς, η κατάληψη της Σύρτης συνεπάγεται και τον έλεγχο της παράκτιας οδού 350 χιλιομέτρων μέχρι την Βεγγάζη, η οποία είναι γεμάτη με αγωγούς, διυλιστήρια, τερματικούς σταθμούς, και τεράστιους αποθηκευτικούς χώρους που είναι χρήσιμους για κάθε πλευρά που διεκδικεί την κυριαρχία της χώρας.
Στην προπολεμική Λιβύη, το 96% των δημόσιων εσόδων προερχόταν από τους υδρογονάνθρακες. Υπολογίζεται πως τα αποθέματα της χώρας υπολογίζονται σε 48,3 τρις βαρέλια πετρελαίου και 1, 5 τρις κυβικά μέτρα αερίου.
Με λίγα λόγια, ο έλεγχος της Σύρτης και άρα της ροής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου θα είχε πολλαπλασιαστική επίδραση στην πορεία της σύγκρουσης μεταξύ του Χαφτάρ και του Σαράτζ.
Τα “θέλω” της Ρωσίας και της Τουρκίας
Στόχος των Τούρκων είναι μέσω της παρουσίας τους στο λιβυκό εμφύλιο να σταθεροποιήσουν τον Σαράτζ και να ελέγξουν την αεροπορική βάση στην περιοχή της al-Watiya αλλά και να δημιουργήσουν μια νέα ναυτική βάση στην Misrata. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, o Ερντογάν, θα έχει καταστεί επικυρίαρχος της Λιβύης και άρα θα έχει ένα ακόμα πάτημα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία μέσω της εδραίωσης του Χαλίφα Χαφτάρ επιδιώκει την δημιουργία ναυτικής βάσης στην Σύρτη αλλά και στην Αλ Τζούφρα. Με αυτό τον τρόπο, τα ρωσικά πολεμικά πλοία θα έχουν πρόσβαση στην Μεσόγειο από τέσσερις βάσεις καθώς σε αυτές της Λιβύης προστίθενται οι βάσεις στην Ταρτούς και την Λατάκια της Συρίας.
