Του Ανδρέα Βορύλλα βουλευτή Β2 Δυτικού τομέα Αθηνάς
Η Οδύσσεια του Ομήρου είναι ιερό σύμβολο του ελληνικού πολιτισμού και μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Κι όμως, στη νέα ταινία του Christopher Nolan βλέπουμε την Ωραία Ελένη να παρουσιάζεται μαύρη, ενώ υπάρχουν φήμες ότι έναν από τους ομηρικούς ήρωες υποδύεται ένας ηθοποιός που από το 2020 δηλώνει ότι είναι τρανς, στο όνομα μιας «σύγχρονης» αποδόμησης που διαστρεβλώνει την ίδια την ουσία του έργου.
Το πιο προκλητικό όμως έρχεται από το ίδιο το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, αφού θα δώσει πάνω από 6,5 εκατομμύρια ευρώ για τη χρηματοδότηση της ταινίας. Πρόκειται για μια κουλτούρα που προωθεί έναν νέο άνθρωπο χωρίς ταυτότητα, χωρίς παράδοση, χωρίς ιστορία, χωρίς φύλο. Έναν άνθρωπο αποκομμένο από τις ρίζες και τη μνήμη του. Και για αυτό στοχοποιούν πρώτα τα έθνη, τους ήρωες και τα σύμβολά τους.
Ο Όμηρος δεν ανήκει στην woke προπαγάνδα. Ανήκει στον ελληνισμό και στην ιστορία του.
Προφανώς και θέλουμε να γυρίζονται μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές στη χώρα μας με βάση την πλούσια ιστορία μας. Ωστόσο, θα θέλαμε οι παραγωγές να έχουν τη στήριξη από το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού μόνο όταν δεν παραποιούν την πραγματική ιστορία μας.
Για αυτό θεωρούμε αναγκαία την ανασύσταση και αναδιοργάνωση της αρμόδιας επιτροπής του ΕΚΚΟΜΕΔ, με νέα σύνθεση από ιστορικούς, αρχαιολόγους και ανθρώπους του πολιτισμού που θα λειτουργούν με αντικειμενικότητα και αμεροληψία. Η επιτροπή αυτή θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να μελετά το σενάριο κάθε παραγωγής, να εξετάζει κατά πόσο αποδίδονται με ιστορική ακρίβεια τα πρόσωπα και τα γεγονότα και να διατυπώνει άποψη ακόμη και για την επιλογή του cast, όταν πρόκειται για έργα που βασίζονται σε ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα. Όταν μια παραγωγή παρουσιάζεται ως ιστορική ή εμπνευσμένη από την ελληνική ιστορία και μυθολογία, είναι αυτονόητο πως οι επιλογές των ηθοποιών και η συνολική απεικόνιση πρέπει να συνάδουν με το ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο που ο ίδιος ο σκηνοθέτης επιλέγει να προβάλλει.
Εφόσον τηρείται η ιστορική και πολιτιστική ορθότητα, τότε φυσικά και το ελληνικό κράτος οφείλει να προχωρά στη χρηματοδότηση τέτοιων παραγωγών, στηρίζοντας έργα που προβάλλουν με σεβασμό την ιστορία, την παράδοση και την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας. Δεν είναι δυνατόν το ελληνικό κράτος να στηρίζει έργα που αλλοιώνουν ή διαστρεβλώνουν την ιστορική αλήθεια, την ώρα που στο πρόσφατο παρελθόν παραγωγές με ιστορικό περιεχόμενο δεν έλαβαν αντίστοιχη στήριξη. Η πολιτιστική πολιτική μιας χώρας οφείλει να προστατεύει την ιστορική μνήμη και την εθνική μας κληρονομιά, όχι να συμβάλλει στην αποδόμησή τους.
