Το εάν Τούρκοι στρατιώτες εισέβαλαν σε ελληνικό έδαφος και κατέλαβαν έστω και για λίγες ώρες κομμάτι του Έβρου, είναι κάτι που δύσκολα θα μάθουμε και ακόμα πιο δύσκολα θα διασταυρώσουμε.
Δυστυχώς, και αυτό το τόσο κρίσιμο ζήτημα, έγινε αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης και δημοσιογραφικών συμφερόντων. Κοινώς, κάπου στην αντιπαράθεση χάσαμε την ουσία.
Αυτό που ωστόσο εμφανίζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η συγκριτική μελέτη των όσων εξελίχθησαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και των όσων είχαν συμβεί το τριήμερο της Καθαρά Δευτέρας.
Συγκρίνοντας λοιπόν τις δυο περιπτώσεις, αναλύοντας τον λόγο των πολιτικών μας αλλά και συνεκτιμώντας τις αναλύσεις των “δήθεν ειδικών”, παρατηρούμε κάποιες θεαματικές μεταβολές:
Σήμερα η παραβίαση των συνόρων μας ονομάστηκε μια «συνήθης μεθοριακή αντιπαράθεση χαμηλής έντασης». Τότε η απόπειρα εισόδου μεταναστών μια εισβολή.
Σήμερα, η πολιτική ηγεσία δηλώνει πως την κρίση θα την ξεπεράσουμε με νηφαλιότητα. Τότε η πολιτική ηγεσία διατυμπάνιζε πως η εδαφική μας ακεραιότητα θα υπερασπιστεί από τον στρατό.
Σήμερα, οι «ειδικοί» κάνουν λόγο για ένα σύνηθες φαινόμενο χαμηλής έντασης μεταξύ των δυο χωρών. Τότε έκαναν λόγο για υβριδικό πόλεμο.
Σήμερα, τα Μέσα Ενημέρωσης σιωπούν, τότε μέσα σε κλίμα εθνικού παροξυσμού το παρουσίαζαν πρώτο θέμα.
Σωστά, ο υπουργός εξωτερικών, Νίκος Δένδιας κάλεσε τα κόμματα να μην ακολουθούν ακροδεξιές ρητορικές. Λαθεμένα, όμως, τότε τις άφησε να κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο.
Ο Νίκος Δένδιας, οφείλει να κατανοήσει έστω και τώρα, πως το χαρτί του εθνικισμού και της πατριδοκαπηλίας, όσο εύκολα σου προσφέρει οφέλη άλλο τόσο εύκολα σου γυρνάει μπούμεραγνκ… και θα τον φάει!
ΥΓ1. Η σύγκριση των δύο περιπτώσεων αποδεικνύει πως η έννοια της «εθνικής απειλής» αποτελεί ένα «λεκτικό κατασκεύασμα» και όχι μια αντικειμενική συνθήκη που επιτάσσει δεδομένες απαντήσεις.
ΥΓ2. Είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ πως όχι μόνο έχουμε έλλειμμα στρατηγικής απέναντι στην Τουρκία, αλλά πως η πολιτική μας ηγεσία διέπεται από μια έντονη τουρκο-φοβία, την οποία επιχειρεί να αποβάλλει πλήρως λαθεμένα.
Κ.Δ
