Του Κωνσταντίνου Φίλη*

Η Αίγυπτος έχει υπάρξει αρκετά φοβική απέναντι στην Τουρκία και απρόθυμη να συγκρουστεί μαζί της, χάριν της διευθέτησης θαλασσίων ζωνών με την Ελλάδα. Επίσης, η παρείσφρηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στο αιγυπτιακό υπουργείο Εξωτερικών και δη από τη θέση των χαρτογράφων, εμπόδιζε την τελεσφόρηση των συνομιλιών. Σε πρόσφατη συνάντηση του νυν υπουργού Εξωτερικών της Αιγύπτου, Σούκρι, με πρώην έλληνα υπουργό Εξωτερικών ειπώθηκε μέσα στις άκρες πως δεν έχουμε πρόβλημα με την Τουρκία και τον λαό της, παρά μόνο με τον Ερντογάν. Και πράγματι για τον Αλ Σίσι, η εγχώρια αμφισβήτηση και η ενδεχόμενη ανατροπή του θα μπορούσε να προέλθει μόνο από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, με τους οποίους συνδέεται οργανικά η Τουρκία του Ερντογάν. Αρα, σε σημαντικό βαθμό, η επιβίωση του καθεστώτος εξαρτάται από την εξουδετέρωση μιας οργάνωσης, που έχει απλώσει εδώ και δεκαετίες τα πλοκάμια της στην αιγυπτιακή κοινωνία, ειδικότερα στα φτωχότερα στρώματα. Εδώ ακριβώς συνίσταται ο κυριότερος λόγος της αντιπαράθεσης με την Τουρκία.

Δεδομένων, μάλιστα, των συνεπειών της πανδημίας στην αιγυπτιακή οικονομία, ο πρόεδρος Αλ Σίσι κινδυνεύει να καταστεί αντιδημοφιλής σε έναν πληθυσμό που πλέον ξεπερνάει τα 100 εκατομμύρια. Ο τουρισμός θα πληγεί σοβαρά, το συνάλλαγμα των Αιγύπτιων του εξωτερικού (σημαντική πηγή στήριξης για αρκετές οικογένειες) θα περιοριστεί και οι υψηλές προσδοκίες για την ταχεία ανάπτυξη των φυσικών πόρων (ειδικότερα μετά την ανακάλυψη του κοιτάσματος Ζορ) έχουν ήδη μετριαστεί. Αυτό σημαίνει ότι θα απαιτηθούν επιπλέον κεφάλαια από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία, που, όμως, με τη σειρά τους θα εξορθολογίσουν τις δαπάνες για τη στήριξη φιλικών καθεστώτων. Επίσης, η αναγκαστικά βαθύτερη εμπλοκή στον πόλεμο της Λιβύης για να στηριχθεί το καθεστώς της Κυρηναϊκής – με ή χωρίς τον Χάφταρ – συνεπάγεται την κινητοποίηση οικονομικών και ανθρώπινων πόρων, που υπό άλλες συνθήκες θα χρησιμοποιούνταν, μεταξύ άλλων, στην εξόντωση τζιχαντιστικών δυνάμεων που δρουν στο Σινά. Προφανώς, ο Αλ Σίσι ήθελε να αποφύγει στην παρούσα συγκυρία να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο, αυτή τη φορά στη Λιβύη, αλλά από την άλλη, η εγκαθίδρυση της Τουρκίας δεν του αφήνει περιθώρια. Επακόλουθα, ανέλαβε διπλωματική πρωτοβουλία, που αρχικά έπεσε στο κενό, προτείνοντας κατάπαυση του πυρός και ειρηνευτικές συνομιλίες.

Ενα ακόμη ζήτημα που διχάζει Αγκυρα – Κάιρο είναι η πρωτοκαθεδρία στον μουσουλμανικό, σουνιτικό κόσμο. Η πρώτη, παρά τις προσπάθειες απομόνωσής της από τις μοναρχίες του Κόλπου λόγω της ταύτισής της με το Κατάρ, φαίνεται να έχει μεγαλύτερη απήχηση στις μουσουλμανικές κοινωνίες τόσο λόγω της στήριξης του παλαιστινιακού στοιχείου και της δαιμονοποίησης του Ισραήλ αλλά και της έμφασης που δίνει στην ηθικά υπεροχή του Ισλάμ, της φασαρίας που κάνει για τα δικαιώματα των μουσουλμάνων (από την Ευρώπη μέχρι τους Ροχίνγκια, τους Τατάρους και τους Ουιγούρους) όσο και των ερεισμάτων που έχει αποκτήσει σε μία μεγάλη γεωγραφική ακτίνα μουσουλμανικών κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Αφρικής. Η Αίγυπτος ως το μεγαλύτερο αραβικό κράτος ασφαλώς έχει λόγους να ανακόψει αυτή τη δυναμική. Η αποφασιστικότητά της θα κριθεί και στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου της δίνεται η ευκαιρία να φρενάρει τον τουρκικό αναθεωρητισμό (και) μέσα από μία συμφωνία με την Ελλάδα.

*Ο Κωνσταντίνος Φίλης είναι εκτελεστικός διευθυντής του ΙΔΙΣ. Το βιβλίο του «Η Ελλάδα στη γειτονιά της» θα κυκλοφορήσει στις 15 Ιουνίου.

Του Σωτήρη Ρούσσου*

Αυτό που πολλές φορές μας διαφεύγει είναι ότι εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον η Τουρκία άλλαξε τη διεθνή συμπεριφορά της. Από τη δεκαετία του 1970 η Τουρκία ήταν απλώς μια αναθεωρητική δύναμη εις βάρος κυρίως της Κύπρου και της Ελλάδας, θέλοντας να αλλάξει τις θαλάσσιες συνοριακές διευθετήσεις και να καταστήσει την Κυπριακή Δημοκρατία κράτος υποτελές στη Άγκυρα.

Από το 2010 και μετά η Τουρκία φιλοδοξεί να παίξει τον ρόλο του περιφερειακού ηγεμόνα σε μια εκτεταμένη περιοχή από τα Βαλκάνια έως το Κατάρ και τη Σομαλία και από το Ιράκ και την Συρία έως τη Λιβύη και την Τυνησία.

Οι τέσσερις λόγοι της τουρκικής αλλαγής

Υπάρχουν τέσσερις λόγοι για την αλλαγή αυτή:

* Πρώτον, η οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας διαμόρφωσε νέα δυναμικά προνομιούχα στρώματα και, παρά την πληγή του κουρδικού προβλήματος, αύξησε σημαντικά την ισχύ της απέναντι σε όλες τις γειτονικές χώρες και τις περιφερειακές δυνάμεις εκτός του Ισραήλ.

* Δεύτερον, η ανάπτυξη της ισλαμιστικής ιδεολογικής πλατφόρμας έδωσε τη δυνατότητα ανάδειξης της τουρκικής ήπιας ισχύος και της άσκησης επιρροής σε παγκόσμια και περιφερειακά ακροατήρια που η περιοριστική εθνικιστική πλατφόρμα του κεμαλισμού δεν μπορούσε να προσεγγίσει.

* Τρίτον, στη μεταβατική φάση του διεθνούς συστήματος που διανύουμε, οι περιφερειακές δυνάμεις αποκτούν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων απέναντι στην υπερδύναμη.

* Τέλος, δεν θα πρέπει να παραληφθεί ο ρόλος της ηγετικής προσωπικότητας του Ερντογάν, που ενσαρκώνει ένα εναλλακτικό προς αυτό του Κεμάλ όραμα για την Τουρκία.

Η ελληνική αμηχανία

Η Ελλάδα αντιμετώπισε αυτή τη μετάλλαξη με αμηχανία. Στην αρχή επέμεινε στην «κοινωνικοποίηση / εξημέρωση» της Τουρκίας μέσω της ενταξιακής διαδικασίας της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήταν όμως προφανές ότι η νέα στρατηγική της Τουρκίας δεν «χωρούσε» στα κανονιστικά πλαίσια των ενταξιακών διαδικασιών και έτσι ο μοχλός πίεσης μέσω αυτών των διαδικασιών κατέστη άχρηστος.

Στη συνέχεια η Ελλάδα προσπάθησε να περιορίσει τις ηγεμονικές βλέψεις της Άγκυρας μέσω συμμαχιών με χώρες που για διαφορετικούς λόγους βρίσκονταν σε αντιπαράθεση ή ανταγωνισμό με την Τουρκία, δηλαδή το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Όμως η στενή συνεργασία με αυτές τις χώρες δεν έγινε ποτέ αμυντική συμμαχία, δηλαδή συμφωνία για αμοιβαία στρατιωτική υποστήριξη σε περίπτωση απειλής από τρίτο κράτος.

Έτσι επανερχόμαστε στην προσφιλή μας απόφανση ότι τελικά «είμαστε μόνοι». Μόνο που η απόφανση αυτή δεν έχει καμία αξία, αφού είναι προφανές ότι κανένα κράτος δεν γεννιέται με συμμάχους ούτε εναποθέτει την επιβίωσή του σε άλλους.

Αναθεώρηση της στρατηγικής συμμαχιών

Γίνεται λοιπόν επιτακτική η αναθεώρηση της στρατηγικής συμμαχιών. Αντί για χώρες που τα στρατηγικά τους συμφέροντα και οι βασικές απειλές ασφαλείας δεν ταυτίζονται με τις δικές μας, θα πρέπει να αναζητήσουμε συμμαχίες με χώρες με τον ίδιο βηματισμό και αυτές είναι οι Βαλκάνιοι γείτονές μας.

Καμία από τις βαλκανικές χώρες δεν επιθυμεί την εξάπλωση του τουρκικού ηγεμονισμού στην περιοχή. Ακόμη και χώρες όπως η Αλβανία, αν δουν ότι συγκροτείται μια συνεκτική αμυντική συνεργασία χωρίς ηγεμονισμούς στα Βαλκάνια, θα επανεκτιμήσουν τυχόν πρόσδεσή τους στο τουρκικό ηγεμονικό άρμα. Η Συμφωνία των Πρεσπών άνοιξε τον δρόμο για μια τέτοια συνεργασία / συμμαχία.

Από την άλλη πλευρά δεν θα πρέπει να αφήσουμε το πεδίο της Ε.Ε. ανεκμετάλλευτο. Η ενταξιακή διαδικασία πέθανε ως εργαλείο πολιτικής, αλλά μπορούμε να δουλέψουμε μεθοδικά μέσα στο ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο ώστε να ενεργοποιηθούν και να διευρυνθούν οι κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας, ιδιαίτερα στην οικονομία της, που σήμερα πονάει.

Δεν θα είναι εύκολη μάχη, λόγω των τεράστιων γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων ευρωπαϊκών κρατών και εταιρειών στη χώρα αυτή. Αλλά δεν είναι μια άπελπις μάχη και δεν θα είμαστε μόνοι μας.

* Ο Σωτήρης Ρούσσος είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και υπεύθυνος του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών, www.cemmis.edu.gr

Του Σ. Σιδέρη*

Ένα νέο δόγμα διπλωματικής «ευέλικτης προσαρμογής», που έχει στον πυρήνα του την υποτιθέμενη «αποδογματοποίηση» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και αποσκοπεί στην πάση θυσία επίτευξη συμφωνιών για τις θαλάσσιες ζώνες, βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή από την κυβέρνηση.

Η «ευέλικτη προσαρμογή» είναι η συνέχεια της κατευναστικής πολιτικής και εξελίσσεται ανάλογα με τον συνομιλητή. Κύριο χαρακτηριστικό της η υποχώρηση και όχι ο συμβιβασμός, διότι ο συμβιβασμός εμπεριέχει την αμοιβαιότητα. Αμοιβαίες υποχωρήσεις έγιναν στη Συμφωνία των Πρεσπών. Μονομερής υποχώρηση έγινε με την Ιταλία, στην πιο εύκολη μάλιστα διαπραγμάτευση. Μια κυβέρνηση αρχών έχει κανόνες, που, αν δεν μπορεί να τους τηρήσει, τους αλλάζει, επειδή ο αντίπαλος μένει αμετακίνητος. Αυτό ακριβώς κάνει αυτή η κυβέρνηση.

Η συμφωνία με την Ιταλία ήταν θετική μόνο σε επίπεδο συμβολισμού. Η κυβέρνηση υποχώρησε στη διαπραγμάτευση για να δει τον συμβολισμό η Τουρκία. Ας εξετάσουμε διεξοδικά τι σημαίνει αυτή η συμφωνία και τι σηματοδοτεί για τις επόμενες διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο, τη Λιβύη και την Τουρκία.

Υπάρχει μια αλάνθαστη συνταγή για να λύσει η Ελλάδα όλα τα προβλήματα οριοθετήσεων των θαλάσσιων ζωνών. Σε πρώτη φάση, κυβερνητικά στελέχη δηλώνουν ότι η χώρα μας είχε μαξιμαλιστικές θέσεις έναντι των συνομιλητών της και γι’ αυτό οι διαπραγματεύσεις αποτύγχαναν. Σε δεύτερη φάση, ανάλογα με την χώρα με την οποία συνομιλεί, υποβαθμίζει την αξία των διαφωνιών λέγοντας περίπου ότι είναι δογματισμός να μην ψαρεύουν οι Ιταλοί στα ελληνικά χωρικά ύδατα και υποχωρεί υπογράφοντας τη συμφωνία.

Στην επόμενη φάση συνομιλεί με την Αίγυπτο και εκ των προτέρων αποδέχεται εξαίρεση του Καστελλόριζου και μειωμένη επήρεια του συμπλέγματος Κρήτης, Ρόδου, Καρπάθου. Προφανώς κάποιοι δεν θέλουν να σκεφτούν πώς θα διαπραγματευθεί με την Τουρκία.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μ. Βαρβιτσιώτης έθεσε το πλαίσιο ως εξής:

«Σε κάθε φάση που είχαν ξεκινήσει οι διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση, είτε με την Ιταλία είτε με την Αλβανία είτε με τη Λιβύη, οι απόλυτα μαξιμαλιστικές τάσεις οι οποίες επεκράτησαν στη δική μας διαπραγματευτική ομάδα, ανεξαρτήτως κυβερνήσεως, δεν μας έχουν οδηγήσει στο να έχουμε φτάσει σε συμφωνία η οποία σήμερα θα μας κατοχύρωνε. Και αυτό δείχνει ότι, όταν διαπραγματευόμαστε τα εθνικά μας θέματα, θα πρέπει να δίνουμε στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία ένα περιθώριο διαπραγμάτευσης και ευελιξίας, διότι αν κινούμαστε με την άποψη ότι το μάξιμουμ των διεκδικήσεών μας μπορεί να είναι και το απόλυτα σωστό…».

Αν οι διαπραγματεύσεις ήταν εύκολες δεν θα υπήρχαν δεκαετίες διενέξεων, χιλιάδες τόμοι ερμηνειών, πλήθος κανόνων και Διεθνές Δίκαιο, διαιτησίες και διεθνή δικαστήρια. Υποτιμώντας την αξία του Δουβλίνου ΙΙ, την οποία όμως γνώριζαν πολύ καλά οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές, η Ελλάδα ασφυκτιά και δεν μπορεί να αλλάξει τα νομικά δεδομένα εδώ και είκοσι χρόνια.

Υποτιμώντας την αξία της αποχώρησης της σημαίας έκανε τα Ίμια νεκρή ζώνη, υποτιμώντας και εξοβελίζοντας τη σημασία του Ελσίνκι, εκτοξεύθηκε η επιθετικότητα της Τουρκίας. Ο κατάλογος μακρύς και πολιτικά ενοχοποιητικός για την παράταξη που κυβερνά.

ΑΟΖ και αμοιβαιότητα

Η συμφωνία οριοθέτησης θαλασσιων ζωνών Ελλάδας – Ιταλίας είναι πολιτικά θετική, επειδή επιβεβαιώνει σε σημαντικό βαθμό την ελληνική διαχρονική θέση για τη μέθοδο οριοθέτησης και ενσωματώνει πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου, αλλά είναι ετεροβαρής υπέρ της Ρώμης ως προς το περιεχόμενό της.

Η ρύθμιση για τα αλιευτικά δικαιώματα των Ιταλών εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων είναι ίσως μοναδική διεθνώς. Η Αθήνα έκανε την παραχώρηση χωρίς να ζητήσει π.χ. αύξηση της επήρειας των νησιών -αυτό θα σήμαινε συμβιβασμός.

Η υποχώρηση της Αθήνας οφείλεται σε μια σχεδόν νευρωτική κατάσταση του πολιτικού συστήματος να κλείσει μέτωπα φοβούμενο επιδείνωση των συνθηκών όσο οι εκκρεμότητες δεν διευθετούνται. Αιτία είναι φυσικά η Τουρκία, που επιχειρεί να προσαρμόσει το Διεθνές Δίκαιο στο επιθετικό γεωπολιτικό δόγμα της. Αν λοιπόν η Ελλάδα υποχωρεί σε μια εύκολη διαπραγμάτευση με την Ιταλία, ποια θα είναι η στάση της στις δύσκολες και περίπλοκες διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο, τη Λιβύη και την Τουρκία, αν και όταν γίνουν;

Οι απαντήσεις φυσικά θα δοθούν στην πορεία πάνω από τους χάρτες, στα μεγάλα μέτωπα της Ελλάδας, αλλά ήδη στο παρασκήνιο πλήθος κυβερνητικοί και όχι μόνο παράγοντες εμφορούνται από το δόγμα της «ευέλικτης προσαρμογής», που αφήνει ευδιάκριτα περιθώρια λείανσης των διαχρονικά σταθερών θέσεων με στόχο τη βιαστική, αλλά όχι εθνικά συμφέρουσα επίλυση των εκκρεμοτήτων.

Δογματισμός και άμβλυνση αρχών

Τις τελευταίες ημέρες προβλήθηκε, έντονα μάλιστα και υποστηρικτικά, η θέση της κυβέρνησης ότι επιδιώκει άμεσα την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών με την Αίγυπτο εξαιρώντας από τις διαπραγματεύσεις το Καστελλόριζο. Η θέση αυτή, αν επιβεβαιωθεί στο Κάιρο στις 18 Ιουνίου από τον Νίκο Δένδια, θα αποτελέσει μια ισχυρή υποχώρηση στρατηγικής σημασίας διότι θα αφήσει εκκρεμότητα και με την Τουρκία και με την Αίγυπτο.

Σύμφωνα με αξιόπιστους κυβερνητικούς παράγοντες, εκτός από την εξαίρεση του Καστελλόριζου, η κυβέρνηση αποδέχεται μειωμένη επήρεια και της Κρήτης. Φυσικά και στην περίπτωση αυτή, όπως και σε αυτήν της Ιταλίας, η Αίγυπτος έμεινε αμετακίνητη στις θέσεις της και η Ελλάδα κάνει βήματα πίσω. Το ίδιο δόγμα, αυτό της ευέλικτης υποχωρητικότητας, ίσχυσε και με την Αλβανία, όταν ο Έντι Ράμα έμεινε αμετακίνητος, ενώ ο Έλληνας πρωθυπουργός έδωσε άνευ όρων την έγκρισή του για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Υπάρχει η τάση σε ορισμένους φανατικούς υποστηρικτές της κυβέρνησης, αντί να κρίνουν τις υποχωρήσεις, έστω και με επιείκεια, να υποβαθμίζουν ή και να απαξιώνουν τα προβλήματα, να χαρακτηρίζουν δογματισμό την πολιτική αρχών, να λειαίνουν τις θέσεις, ώστε να δικαιολογήσουν την υποχωρητικότητα.

Αν υπάρξει συμφωνία με την Αίγυπτο με την εξαίρεση του Καστελλόριζου, σύμφωνα με πληροφορίες, οι δύο χώρες θα επισυνάψουν μια δήλωση που θα προνοεί ότι μπορεί να επανέλθουν σε νέες συνομιλίες που να συμπεριλαμβάνουν και το Καστελλόριζο, με τη συμμετοχή της Τουρκίας φυσικά. Όμως, όταν ήδη η ελληνική κυβέρνηση έχει αποδεχθεί και την εξαίρεση νησιού και μειωμένη επήρεια της Κρήτης, τι ακριβώς περιμένει από την Τουρκία για τα δύο νησιά;

Εννοείται ότι θα είναι εξαιρετικά θετική η οριοθέτηση με την Αίγυπτο και θα έχει διεθνή αντίκτυπο, αλλά το ζήτημα που ανακύπτει είναι ότι, αν μια συμφωνία είναι ετεροβαρής, ίσως δεν αξίζει να γίνει υπ’ αυτές τις συνθήκες. Όπως οι συνθήκες αλλάζουν κατά, έτσι αλλάζουν και υπέρ. Οι οριοθετήσεις πρέπει να γίνουν, διότι μόνο έτσι κατοχυρώνει τα δικαιώματά της η Ελλάδα.

Όμως οι συμφωνίες να αντέχουν στον χρόνο, να είναι σταθερές και να παράγουν αποτελέσματα. Σε αντίθετη περίπτωση υπάρχει ο κίνδυνος η χώρα να κατρακυλήσει σε αστάθεια και εσωτερικές, απολύτως ανώφελες και απευκταίες εντάσεις. Άρα δεν τίθεται ζήτημα δογματικών θέσεων, επειδή προς το παρόν έχουμε μια υποχωρητική προσαρμογή, το κόστος της οποίας δεν μπορεί να αποτιμηθεί τώρα.

* Ο Κώστας Σιδέρης είναι δημοσιογράφος

Σε νέες άνευ προηγουμένου προκλητικές δηλώσεις για το θέμα της Αγιάς Σοφιάς προχώρησε ο ηγέτης του τουρκικού ακροδεξιού Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης της Τουρκίας (MHP), Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Μάλιστα εξαπέλυσε επίθεση σε Ελλάδα και ΗΠΑ τονίζοντας ότι “προσβάλλουν την πίστη μας”.

Όπως αναφέρει η Yenisafak και το Anadolu, ο Μπαχτσελί είπε χαρακτηριστικά ότι “η άποψη του ΜHP είναι σαφής. Η Αγιά Σοφιά πρέπει να συναντήσει τις καρδιές των μουσουλμάνων και να ανοίξει τις πόρτες της για προσευχή. Η διαχείριση του τζαμιού της Αγιάς Σοφιάς ανήκει στην Τουρκία. Οι άλλες χώρες δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Είναι απαράδεκτη και ανέφικτη η πρόταση να λειτουργεί ως τζαμί την Παρασκευή και ως εκκλησία την Κυριακή. Οι παρεμβάσεις της Ελλάδας και των ΗΠΑ προσβάλλουν την πίστη μας”.

Νέο εναέριο επεισόδιο είχαμε ανάμεσα στην αμερικανική και την ρωσική αεροπορία, στην ουδέτερη θάλασσα κοντά στα σύνορα των Η.Π.Α.

Ειδικότερα, αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη αναχαίτισαν και συνόδευσαν τέσσερα ρωσικά βομβαρδιστικά που μπορούν να μεταφέρουν πυρηνικά όπλα, κατά την διάρκεια πτήσης ρουτίνας που πραγματοποιούσαν σε Ουδέτερη Θάλασσα κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταδίδει το πρακτορείο RIA, επικαλούμενο το ρωσικό υπουργείο Άμυνας και αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η Ρωσία ανακοίνωσε ότι τα βομβαρδιστικά Tupolev, Tu-95MS πραγματοποίησαν την διάρκειας 11 ωρών πτήση του, σύμφωνα με το Διεθνές δίκαιο. Τα αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-22 Raptor συνόδευσαν τα ρωσικά βομβαρδιστικά σε διάφορες φάσεις της πτήσης.

Όπως δήλωσε ο διοικητής της Αεροδιαστημικής Άμυνας της Βορείου Αμερικής (NORAD), πτέραρχος Terrence J. O’Shaughnessy, οι επιχειρήσεις αυτές συνεχίζονται παρά τους περιορισμούς και τα προβλήματα που επιβάλει ο COVID-19 και τόνισε την αποφασιστικότητα της Αμερικανικής Αεροπορίας να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Ο πτέραρχος αποκάλυψε πως το τελευταίο διάστημα έχουν αναχαιτίσει αρκετούς σχηματισμούς ρωσικών αεροσκαφών και θα συνεχίσουν να το κάνουν με την ίδια αποφασιστικότητα.

Σύμφωνα, με την αμερικανική αντιαεροπορική άμυνα τα τέσσερα ρωσικά βομβαρδιστικά έφθασαν σε απόσταση μικρότερη των 40 χιλιομέτρων από τις ακτές της Αλάσκα. Στις 29 Μαΐου το ρωσικό υπουργείο Άμυνας είχε ανακοινώσει ότι δύο αμερικανικά βομβαρδιστικά αναχαιτίσθηκαν από ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη, κατά την διάρκεια πτήσης που πραγματοποιούσαν πάνω από την Βαλτική και Μαύρη Θάλασσα, σε κοντινή απόσταση από τα χωρικά ύδατα της Ρωσίας.

ΚΟΣΜΟΣ 16:06

Αλβανία: Ανησυχία για το συνεχιζόμενο «πλιάτσικο» σε ακατοίκητα σπίτια ομογενών

Φωτ. αρχείου

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Αναστάτωση επικρατεί στους Έλληνες μειονοτικούς της Αλβανίας, λόγω των συνεχιζόμενων επιθέσεων ληστρικών συμμοριών σε ακατοίκητα σπίτια σε ομογενειακά χωριά, χωρίς όπως επισημαίνουν τοπικοί παράγοντες, οι αρχές να δείχνουν ζήλο προς υπεράσπιση των περιουσιών των κατοίκων.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι μόνο τις δυο τελευταίες νύχτες στο χωριό Κρανία του δήμου Φοινικαίων, μέλη συμμοριών εισέβαλαν με αυτοκίνητα σε πέντε σπίτια απ’ όπου αφαίρεσαν ό,τι βρήκαν σε αυτά και αφού τα φόρτωσαν στα αυτοκίνητα και εξαφανίστηκαν.

Σύμφωνα με το κοινοτάρχη του χωριού Ηρακλή Κίτσιο, ούτε η κρατική, ούτε η δημοτική αστυνομία, παρά τις αλλεπάλληλες ενημερώσεις και διαμαρτυρίες του χωριού επέδειξαν ενδιαφέρον.

Σύμφωνα με τους κατοίκους του χωριού αυτού, αλλά και άλλων στις ελληνικές μειονοτικές περιοχές, πέρα από το «πλιάτσικο» στα σπίτια απώτερος στόχος των επιδρομών αυτών είναι ο εκφοβισμός των ομογενών για να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

Εν τω μεταξύ στον δήμο Δρόπολης, στόχος της αλβανικής δικαιοσύνης έγινε και η οικογένεια του αδικοχαμένου Κωνσταντίνου Κατσίφα, στο Βουλιαράτι, η οποία καλείται να δικαστεί στο πρωτοδικείο Αργυροκάστρου με την κατηγορία παράνομης οικοδομικής εργασίας.

Η δίωξη αφορά το προσκυνητάρι που η οικογένεια θέλησε να τοποθετήσει στο βουνό, στο σημείο όπου ο γιός της σκοτώθηκε από τις αλβανικές επίλεκτες δυνάμεις, στις 28 Οκτωβρίου 2018