Η στάση που θα πρέπει να τηρήσει η Ενωση έναντι της Τουρκίας συνιστά τη «μεγαλύτερη πρόκληση για την εξωτερική πολιτική» της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρει συνέντευξή του στο Spiegel ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ενωσης για την Εξωτερική Πολιτική Ζοζέπ Μπορέλ. 

Ο ίδιος εκτιμά ότι θα πρέπει να επιδιωχθεί μια συνολική συμφωνία με την ‘Αγκυρα, στην οποία μάλιστα, όπως λέει, θα μπορούσε να βοηθήσει ιδιαίτερα η Καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ.

Σε ό,τι αφορά ειδικά την Ελλάδα, ο κ. Μπορέλ τονίζει ότι εάν οι μετανάστες επιδιώκουν να διεισδύσουν στο έδαφός της διά της βίας, οφείλει να προστατεύσει τα σύνορά της.

«Το ζήτημα του τρόπου αντιμετώπισης της Τουρκίας αποτελεί την μεγαλύτερη πρόκληση στην εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης», τονίζει ο κ. Μπορέλ σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται στην έντυπη εβδομαδιαία έκδοση του περιοδικού Der Spiegel. «Η Τουρκία είναι γείτονάς μας, δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτή τη γεωγραφία. Η χώρα ελέγχει τη ροή των προσφύγων στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, προκαλεί προβλήματα στα μέλη της ΕΕ, Ελλάδα και Κύπρο. Αλλά η Τουρκία είναι επίσης υποψήφια προς ένταξη χώρα, όσο δεν αποφασίζουμε αυτό να το αλλάξουμε», προσθέτει ο ευρωπαίος αξιωματούχος, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το εάν η Τουρκία, με την πολιτική της σε ό,τι αφορά τόσο τις γεωτρήσεις όσο και την Λιβύη, διακινδυνεύει να χάσει το καθεστώς της υποψήφιας προς ένταξη χώρας.

Κληθείς να σχολιάσει ακόμη το γεγονός ότι ο τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν «χρησιμοποίησε μόλις στις αρχές του χρόνου τους πρόσφυγες ως μοχλό πίεσης έναντι της ΕΕ», ο κ. Μπορέλ, απευθυνόμενος στην Γερμανία ως προεδρεύουσα του Συμβουλίου της ΕΕ για το τρέχον εξάμηνο, τονίζει ότι θα επιθυμούσε το Βερολίνο να ταχθεί υπέρ της διαπραγμάτευσης μιας συνολικής συμφωνίας με την Τουρκία. «Κυρίως η Καγκελάριος Μέρκελ είναι σε θέση να βοηθήσει στην επίλυση αυτού του προβλήματος.

Σε αυτή τη διαδικασία, θα πρέπει να μπουν στο τραπέζι όλα τα ζητήματα: Από τις γεωτρήσεις για φυσικό αέριο και τις παραβιάσεις του Δικαίου της Θάλασσας στα ανοιχτά της Ελλάδας και της Κύπρου και την υποστήριξη των σχεδόν 4 εκατομμυρίων προσφύγων, μέχρι τον ρόλο της Τουρκίας στην Συρία και την Λιβύη», δηλώνει ο κ. Μπορέλ και τονίζει χαρακτηριστικά ότι η ΕΕ «δεν έχει κανένα συμφέρον να δημιουργηθεί ένας δακτύλιος τουρκικών ή ρωσικών στρατιωτικών βάσεων στα ανοικτά των ιταλικών ακτών», προειδοποιώντας ταυτόχρονα ότι «αυτό ακριβώς θα συμβεί, αν δεν κάνουμε τίποτα».

Για την κρίση στον Εβρο

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το εάν ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε η Ελλάδα την προσπάθεια προσφύγων να περάσουν τα σύνορά της στον Έβρο έπειτα από παρότρυνση της τουρκικής κυβέρνησης αποτελεί την ενδεδειγμένη στάση της ΕΕ προκειμένου να καταστεί «λιγότερο εκβιάσιμη» από την ‘Αγκυρα, ο Ζοζέπ Μπορέλ αναφέρει: «Ως δημοσιογράφος, εσείς μπορείτε να μιλάτε για “εκβιασμό”. Για έναν διπλωμάτη, τέτοιες λέξεις απαγορεύονται. Όπως γνωρίζετε, η ΕΕ καταδίκασε έντονα το ότι η τουρκική κυβέρνηση άνοιξε στοχευμένα προσωρινά τα σύνορα με την Ελλάδα. Και η Ελλάδα, όπως κάθε άλλη χώρα σε μία τέτοια κατάσταση, έχει καθήκον να προστατεύει τα σύνορά της. Εάν οι μετανάστες επιδιώκουν να διεισδύσουν σε μια χώρα διά της βίας, οι δυνάμεις ασφαλείας της έχουν καθήκον να υπερασπιστούν τα σύνορα με τα κατάλληλα μέσα».

Σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο η ΕΕ να χαλαρώσει τους ταξιδιωτικούς της κανόνες έναντι της Τουρκίας με αντάλλαγμα την «αυτοσυγκράτηση» της ‘Αγκυρας στα θέματα των γεωτρήσεων και της Λιβύης, ο αρμόδιος για την εξωτερική πολιτική της Ένωσης χαρακτηρίζει «άτοπο» το ερώτημα, επισημαίνοντας ότι «δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων για μια πολιτική συμφωνία» και υπογραμμίζει ότι μια τέτοια απόφαση μπορεί να ληφθεί μόνο με βάση αντικειμενικά επιδημιολογικά δεδομένα. «Και τα δεδομένα στην Τουρκία είναι αυτά που είναι», λέει χαρακτηριστικά.

Ο κ. Μπορέλ τάσσεται μεταξύ άλλων και υπέρ της εγκατάλειψης της ομοφωνίας για ορισμένες αποφάσεις της ΕΕ «Ο προϋπολογισμός θα πρέπει σαφώς να αποφασιστεί με ομοφωνία, αλλά πρόκειται για την κατανομή χρημάτων, επ’ αυτού μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί και να πετύχει συμβιβασμούς. Αντίθετα, στη εξωτερική πολιτική συχνά έχουμε να κάνουμε με ζητήματα που απαντώνται με ένα «Ναι» ή ένα «Όχι», είτε πρόκειται για κυρώσεις, είτε για στρατιωτικές επιχειρήσεις», δηλώνει ο ισπανός πολιτικός, επισημαίνοντας ωστόσο παράλληλα ότι «το πρόβλημα με την ομοφωνία είναι ότι χρειάζεται ομοφωνία προκειμένου να καταργηθεί ως αρχή».

Ο Ύπατος Εκπρόσωπος υπερασπίζεται, τέλος, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την καθυστέρηση στην υποβολή πρότασης σχετικά με την πολιτική ασύλου. «Ελπίζω ότι θα έχουμε μια καλή πρόταση τον Σεπτέμβριο», σημειώνει, αλλά εξηγεί ότι μέχρι τώρα όλες οι προσπάθειες έχουν αποτύχει εξαιτίας των εντελώς διαφορετικών προσεγγίσεων των κρατών-μελών. «Όταν ορισμένα κράτη-μέλη λένε ότι δεν θέλουν γενικά μετανάστες, τότε είναι πολύ δύσκολο να υποβάλουμε μια λογική πρόταση», καταλήγει.

Με τον Πρόεδρο της Γαλλίας, Eμανουέλ Μακρόν, συναντήθηκε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στο περιθώριο της Συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της ΕΕ.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, οι δύο ηγέτες συζήτησαν για το Ταμείο Ανάκαμψης και το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, για τα οποία οι απόψεις Ελλάδας και Γαλλίας ταυτίζονται.

Οι κ.κ. Μητσοτάκης και Μακρόν συζήτησαν, επίσης, για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Νωρίτερα, αναφερόμενες στη Σύνοδο Κορυφής, κυβερνητικές πηγές τόνιζαν ότι πρόκειται για μία δύσκολη διαπραγμάτευση.

Η Αθήνα διεκδικεί ό,τι καλύτερο μπορεί τόσο για την Ελλάδα όσο και για την υπόλοιπη Ευρώπη όπως ανέφεραν οι ίδιες πηγές, οι οποίες σημείωναν ότι όλοι πρέπει να κάνουν ορισμένους μικρούς συμβιβασμούς. Ωστόσο, όπως πρόσθεταν οι ίδιες πηγές, φαίνεται ότι αυτό δεν το αντιλαμβάνονται κάποιες χώρες.

Το μεσημέρι, πραγματοποιήθηκε πολυμερής συνάντηση ηγετών της Ε.Ε., στην οποία συμμετείχε και ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Εκτός από την Ελλάδα μετείχαν η Δανία, η Αυστρία, η Ολλανδία, η Φινλανδία, η Σουηδία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν.

Ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Αλκιβιάδης Στεφανής επισκέφθηκε, το Σάββατο 18 Ιουλίου 2020, τη Ρόδο. Αρχικά μετέβη στην έδρα της 395 ΕΑΡΜΕΘ, όπου παρέστη στην τελετή ονοματοδοσίας του Διοικητηρίου της σε “Διοικητήριο Αντιστρατήγου Τζανιδάκη Ιωάννη”, ο οποίος έχασε τη ζωή του στις 19 Απριλίου 2017, εν ώρα καθήκοντος, στο δυστύχημα του Ε/Π UH-1H, στο Σαραντάπορο. Στην ομιλία του – μεταξύ άλλων – ανέφερε τα εξής:

“…Η σεμνή αυτή τελετή ονοματοδοσίας του Διοικητηρίου της 395 ΕΑΡΜΕΘ, Μονάδα στην οποία ο Στρατηγός είχε την τιμή να υπάρξει Διοικητής, συνιστά την ελάχιστη απόδοση τιμής για το ήθος και τις υπηρεσίες που προσέφερε στην Πατρίδα, καθόλη τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας. Αποτελεί διαχρονικά δεδομένο ότι η ιστορία κάθε λαού συνιστά το κυρίαρχο στοιχείο της εθνικής του ταυτότητας, προσδιοριστικό παράγοντα της κοινωνικής του συνοχής, αλλά και εφαλτήριο για τη πραγμάτωση των στόχων και των ιδανικών του. Τέτοια συγκλονιστικά γεγονότα, όπως η συντριβή του Ε/Π στο Σαραντάπορο, συγκροτούν το παραπάνω ιστορικό πλαίσιο αναφοράς, μέσα στο οποίο η θυσία εν ώρα καθήκοντος, διατηρεί δεσπόζουσα και κυρίαρχη θέση…” 

Στη συνέχεια, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας παρευρέθηκε στην εκδήλωση προαγωγής του αποθανόντα Χρήστου Ζαβοριανού σε Έφεδρο Υπίλαρχο. Τα διακριτικά αποδόθηκαν στην αδελφή του Υπολοχαγού (ΤΘ). Στην ομιλία του – μεταξύ άλλων – ανέφερε τα εξής:

“Με αισθήματα έντονης συγκίνησης, παρευρίσκομαι στη σημερινή εκδήλωση προαγωγής σε Έφεδρο Υπίλαρχο, ενός εξαίρετου φίλου, του Χρήστου Ζαβοριανού, ο οποίος μπορεί να μην βρίσκεται πλέον μαζί μας, αλλά παραμένει ζωντανός στη μνήμη και την καρδιά μας αφού με την διαδρομή και τη δράση του τίμησε τον τόπο του και τις Ένοπλες Δυνάμεις. Λίγες είναι οι περιπτώσεις ανθρώπων για τους οποίους τα εγκώμια έρχονται απλά να περιγράψουν αλήθειες και ακόμη πιο σπάνιες οι περιπτώσεις όπου τα λόγια είναι φτωχά για να αποδώσουν τη πραγματική προσφορά και το εξαίρετο ήθος τους…”

Οι πρώτες σελίδες των εφημερίδων της Κυριακής 19 Ιουλίου 2020  

Ένα βρετανικό πυρηνικό υποβρύχιο λίγο έλειψε να συγκρουστεί με επιβατηγό πλοίο, στο οποίο επέβαιναν περισσότεροι από 200 επιβάτες, αφού ο διοικητής του έλαβε «ανακριβείς πληροφορίες».

Μια έκθεση, που διεξήχθη από το Θαλάσσιο Τμήμα Διερεύνησης Ατυχημάτων (MAIB) -και δημοσιεύθηκε την περασμένη Πέμπτη, 9 Ιουλίου- διαπίστωσε ότι τα δύο σκάφη ήρθαν σε απόσταση 50-100 μέτρων μεταξύ τους κατά τη διάρκεια του συμβάντος, στις 6 Νοεμβρίου 2018.

Η έρευνα αποκάλυψε, δε, ότι ήταν η τρίτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια που ένα υποβρύχιο του Βασιλικού Ναυτικού έφτασε μια ανάσα από μια καταστροφική σύγκρουση με άλλο σκάφος.

British nuclear submarine nearly ploughed into a passenger ferry carrying hundreds of people https://t.co/cvtJS615PA

— The Sun (@TheSun) July 16, 2020

Το πλοίο Stena Superfast V11 ταξίδευε από το Μπέλφαστ προς το Cairnryan στη Σκωτία, όταν ο καπετάνιος του αναγκάστηκε να αλλάξει άμεσα την πορεία του, για να σώσει τους 215 επιβάτες και το πλήρωμα των 67 ανθρώπων -έχοντας εντοπίσει το περισκόπιο του υποβρυχίου μόλις 250 μέτρα μπροστά.

Ο διετής έλεγχος διαπίστωσε ότι το υποβρύχιο είχε υπολογίσει εσφαλμένα ότι ήταν 1 χιλιόμετρο μακριά, όταν το πλοίο έκανε την απότομη στροφή, προκειμένου να αποφύγει τη σύγκρουση.

Η έκθεση ανέφερε, επίσης, ότι η ομάδα ελέγχου του υποβρυχίου του Βασιλικού Ναυτικού «υπερεκτίμησε την εμβέλεια του φέρι και υποτίμησε την ταχύτητά του». Τονίζει, μάλιστα, ότι ο διοικητής και ο αξιωματικός του έλαβαν «κρίσιμες για την ασφάλεια αποφάσεις», που «βασίζονταν σε ανακριβείς πληροφορίες». 

Αντίθετα, οι συντάκτες της έκθεσης επαίνεσαν το καπετάνιο του επιβατηγού πλοίου για την εξαιρετική του απόφαση να αλλάξει ρότα ώστε να αποφύγει τη σύγκρουση.

Το υποβρύχιο -το οποίο εδρεύει στο Faslane της Σκωτίας- είναι μέλος του πυρηνικού στόλου της Βρετανίας, αν και δεν έχει αποκαλυφθεί αν ήταν ένα από τα τέσσερα που μεταφέρουν πυρηνικούς πυραύλους.

Η Τουρκία του Ερντογάν ζηλεύει την Κίνα, την Ινδία,  την Ρωσία και όχι πια την Αμερική ή την Ευρώπη. Όποιοι πιστεύουν ότι ο Ερντογάν είναι ένας νέο-σουλτανος που  θέλει να φτιάξει μια νέα  Οθωμανική Αυτοκρατορία, κοιτάνε μόνο την ρητορική του Ερντογάν, προσέχουν επιφανειακά χαρακτηριστικά της πολιτικής του. Δυστυχώς η Τουρκία του Ερντογάν είναι ένας σημαντικός περιφερειακός παράγοντας, που έχει βάλει πλώρη για μια ανεξάρτητη πορεία, χωρίς δεσμεύσεις από τις ΗΠΑ ή την Ευρώπη.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα, βρίσκεται δεμένη στην ψευδαίσθηση της ισχυρής Δύσης, της πανταχού παρούσας αμερικανικής αυτοκρατορίας και της δυνατής αλληλέγγυας Ευρώπης, παράγοντες που πάντα θα καλύπτουν την χώρα μας.

Αν θέλουμε να διαχειριστούμε (αντιμετωπίσουμε) τον τουρκικό επεκτατισμό,  πρέπει να διαβάσουμε την σημερινή Τουρκία όπως είναι και όχι όπως νομίζουμε. Η ρητορική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, όπως και ο τρόπος διαπραγμάτευσης του πρώτα με τον Τράμπ και μετά με τους ευρωπαίους, δυστυχώς κάνει ακόμα πιο εύκολη την ανάγνωση μας από τους άλλους, φίλους ή εχθρούς.

Η Ελλάδα που ζει ακόμα στον αστερισμό της χρεοκοπίας που μόνη της προκάλεσε, έχει έλλειψη προσανατολισμού. Η ένταξη στο ευρώ, προκάλεσε μια μεγάλη ψευδαίσθηση στην ελληνική πολιτική και επιχειρηματική ελίτ, όμοια με την θεωρία για το «Τέλος της Ιστορίας». Μπήκαμε στο ευρώ, άρα το σύστημα σταθεροποιήθηκε, άρα η ευρωζώνη θα καλύψει τις ανάγκες μας, τις αδυναμίες μας και την ασφάλεια μας. Ολ αυτά την ώρα που η παγκοσμιοποίηση άλλαζε ραγδαία τις παγκόσμιες ισορροπίες. Η αμερικανική Αυτοκρατορία συρρικνώνεται (εγκαταλείπει χώρους ελέγχου, Κεντρική Ασία, Μέση Ανατολή, Μεσόγειος κα) συγκεντρώνοντας την προσοχή της στην αντιπαράθεση με την Κίνα. Η ίδια η ΕΕ ζει τις αντιφάσεις της, τις ανισότητες, που η δομή της δεν της επιτρέπει να διαχειριστεί.

Το κενό που δημιουργείται καλύπτεται  όλο και πιο γρήγορα από ανερχόμενες δυνάμεις.

Η Τουρκία του Ερντογάν ζηλεύει την Κίνα, την Ινδία,  την Ρωσία και όχι πια την Αμερική ή την Ευρώπη. Όποιοι πιστεύουν ότι ο Ερντογάν είναι ένας νέο-σουλτανος που  θέλει να φτιάξει μια νέα  Οθωμανική Αυτοκρατορία, κοιτάνε μόνο την ρητορική του Ερντογάν, προσέχουν επιφανειακά χαρακτηριστικά της πολιτικής του. Δυστυχώς η Τουρκία του Ερντογάν είναι ένας σημαντικός περιφερειακός παράγοντας, που έχει βάλει πλώρη για μια ανεξάρτητη πορεία, χωρίς δεσμεύσεις από τις ΗΠΑ ή την Ευρώπη.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα, βρίσκεται δεμένη στην ψευδαίσθηση της ισχυρής Δύσης, της πανταχού παρούσας αμερικανικής αυτοκρατορίας και της δυνατής αλληλέγγυας Ευρώπης, παράγοντες που πάντα θα καλύπτουν την χώρα μας.

Αν θέλουμε να διαχειριστούμε (αντιμετωπίσουμε) τον τουρκικό επεκτατισμό,  πρέπει να διαβάσουμε την σημερινή Τουρκία όπως είναι και όχι όπως νομίζουμε. Η ρητορική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, όπως και ο τρόπος διαπραγμάτευσης του πρώτα με τον Τράμπ και μετά με τους ευρωπαίους, δυστυχώς κάνει ακόμα πιο εύκολη την ανάγνωση μας από τους άλλους, φίλους ή εχθρούς.

Η Ελλάδα που ζει ακόμα στον αστερισμό της χρεοκοπίας που μόνη της προκάλεσε, έχει έλλειψη προσανατολισμού. Η ένταξη στο ευρώ, προκάλεσε μια μεγάλη ψευδαίσθηση στην ελληνική πολιτική και επιχειρηματική ελίτ, όμοια με την θεωρία για το «Τέλος της Ιστορίας». Μπήκαμε στο ευρώ, άρα το σύστημα σταθεροποιήθηκε, άρα η ευρωζώνη θα καλύψει τις ανάγκες μας, τις αδυναμίες μας και την ασφάλεια μας. Ολ αυτά την ώρα που η παγκοσμιοποίηση άλλαζε ραγδαία τις παγκόσμιες ισορροπίες. Η αμερικανική Αυτοκρατορία συρρικνώνεται (εγκαταλείπει χώρους ελέγχου, Κεντρική Ασία, Μέση Ανατολή, Μεσόγειος κα) συγκεντρώνοντας την προσοχή της στην αντιπαράθεση με την Κίνα. Η ίδια η ΕΕ ζει τις αντιφάσεις της, τις ανισότητες, που η δομή της δεν της επιτρέπει να διαχειριστεί.

Το κενό που δημιουργείται καλύπτεται  όλο και πιο γρήγορα από ανερχόμενες δυνάμεις.

Η Τουρκία του Ερντογάν

Η Τουρκία του Ερντογάν είναι μια χώρα που θέλει να γίνει μία από τις ανερχόμενες δυνάμεις. Έχει δουλέψει τα τελευταία χρόνια γι αυτό. Ο Ερντογάν δεν προσπαθεί να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιδιώκει να δημιουργήσει την δική του Τουρκία , μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη που θα συνομιλεί με τους 10 μεγάλους του πλανήτη. Για να το πετύχει αυτό, επιδιώκει να έχει μαζί του τις μάζες με την μόνη ιδεολογία που διαθέτει, Την θρησκεία.  

Η Τουρκία είναι μια χώρα βιομηχανική, στις 20 μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη, η οποία αποζητά φτηνή δική της ενέργεια. Επειδή  οι Αμερικανοί δεν την διευκόλυναν και οι Ρώσοι της δίνουν φυσικό αέριο με όρους, έχει  αποφασίσει να πάρει με τσαμπουκά αυτά που βλέπει μπροστά της στην θάλασσα. Για τον Ερντογάν μετά τα μέτωπα που διατηρεί στην Συρία και στην Λιβύη, αλλά και την κατάφορη καταπάτηση όλων των δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, το φιλέτο είναι η ελληνική θάλασσα, την οποία έχει ονομάσει «Γαλάζια Πατρίδα».

Η Τουρκία έχει πολεμική βιομηχανία και ετοιμάζεται  για πόλεμο εδώ και χρόνια. Τα τελευταία δε χρόνια προκαλεί πολέμους.

Η έλευση του Τράμπ, στην προεδρία,  έδωσε στον Ερντογάν μια ευκαιρία, την οποία  δεν άφησε αναξιοποίητη. Η Τουρκία διάβασε καλύτερα  από εμάς το τι συμβαίνει στις ΗΠΑ. Την τάση αποστασιοποίησης (συρρίκνωσης). Προχώρησε σε συμφωνίες για τον δικό της ρόλο στην ευρύτερη περιοχή, να είναι αυτή ο «χωροφύλακας», να πληρώνει η Τουρκία τους πολέμους που δεν θέλει πια να πληρώνει η Ουάσιγκτον.  Για την Τουρκία, αλλά και για τον ίδιο τον Ερντογάν η ευκαιρία είναι τώρα. ΟΛΟΙ τον ανέχονται, από την Ουάσιγκτον έως το Βερολίνο και την Μόσχα. Σε όλους είναι αντιπαθής και ενοχλητικός, αλλά όλοι θέλουν την Τουρκία με το μέρος τους.

Το  εμπειροπόλεμο τουρκικό στράτευμα του δίνει την δυνατότητα να ρισκάρει. Και το ρίσκο  που βλέπει είναι η ανατροπή της σταθερότητας στην ανατολική Μεσόγειο. Όμως η ανοχή όλων που του δείχνουν στην Λιβύη, είναι μια καλή  ένδειξη γι αυτόν,  ότι θα δείξουν και πάλι ανοχή.

Η αντίφαση σ όλα αυτά είναι ο …ίδιος ο Ερντογάν. Φροντίζει πρωτίστως την εξουσία του και της οικογένειας του και τα λεφτά που συγκεντρώνουν. Όμως έχει την ικανότητα να πάρει από τους άλλους  ότι το χρησιμότερο. Πάτησε πάνω σε πολιτικούς με σκέψη, με ικανότητες και όραμα (, Φετουλάχ Γκιουλέν, Γκιούλ, Νταβούτογλου, Μπαμπατζάν κα) για να τους πετάξει στην συνέχεια, ώστε να μην απειλούν την εξουσία του.

Νίκησε  τους στρατηγούς και τους μπέηδες με τα όπλα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και μετά γρήγορα εγκατέλειψε και το ένα και το άλλο.

Έφτιαξε την δική του εξουσία , τα δικά του οικονομικά τζάκια. Δημιούργησε μικρομεσαία στρώματα (από τα παιδιά των θυρωρών των μπέηδων και των δυτικότροπων ευκατάστατων), ενώ έδωσε μεροκάματο στα εκατομμύρια φτωχών. 

Και για να τα πετύχει ολ αυτά χρησιμοποιεί την μόνη ιδεολογία που έχει την μουσουλμανική θρησκεία. Όπως το Ιράν, ή η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Κατάρ, το Μπαχρείν κα. Κατάφερε να παντρέψει την θρησκεία με την ρητορική του προς τις μάζες και συγχρόνως να συνεργάζεται και με ένα κομμάτι των εθνικιστών κεμαλικών.

Κατέλυσε κάθε δημοκρατικό δικαίωμα στην κεμαλική Τουρκία, την οποία μάλλον θέλει να εξαφανίσει αφού πρώτα ξεζούμισε ότι του χρειάστηκε απ αυτήν. Οι δικές του αντιφάσεις είναι και ο κίνδυνος για τον ίδιον αλλά και την Τουρκία. Γιατί έχει δημιουργήσει και πολλούς εχθρούς ενώ είναι υψηλό το κόστος της συντήρησης του δικού του οικοδομήματος.

Η Ελλάδα και οι ψευδαισθήσεις της

Όμως αυτό δεν πρέπει να μας ξεγελά εμάς στην Ελλάδα, δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο να υποτιμήσουμε την δυναμική της Τουρκίας που μπορεί αν συνεχιστεί στην ίδια πορεία και μετά τον Ερντογάν.

Το κυριότερο, είναι πολλά αυτά που θα συμβούν τώρα, πριν προλάβουμε να προετοιμαστούμε για την Τουρκία του Ερντογάν. Όσο η Τουρκία  άλλαζε η Ελλάδα ζούσε στην νιρβάνα της ασφάλειας εντός της Δύσης (ευρώ, ΝΑΤΟ κλπ) που έγινε πιο επικίνδυνη λόγω της χρεοκοπίας. Και συγχρόνως η  εξάρτηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έγινε μεγαλύτερη λόγω της χρεοκοπίας

Η Ελλάδα της χρεοκοπίας και των ψευδαισθήσεων, πρέπει τώρα να αντιμετωπίσει την Τουρκία του Ερντογάν.

Μένει στην Αθήνα να συνειδητοποιήσει ότι αν δεν ρισκάρει θα τα χάσουμε όλα. Ο πρωθυπουργός όμως δεν θέλει να «ενοχλήσει» την ελληνική κοινωνία. Την αφήνει να ζει με τις  ψευδαισθήσεις. Ο Ερντογάν είναι απομονωμένος, τον νικήσαμε στον Έβρο, οι ευρωπαίοι αναλαμβάνουν να στριμώξουν τον Ερντογάν, δεν θα γίνει κανένα επεισόδιο γιατί κανέναν δεν τον συμφέρει, κλπ, κλπ, κλπ.   
Δυστυχώς η κυβέρνηση όχι μόνο εκμεταλλεύεται τις διαχρονικές ελληνικές  ψευδαισθήσεις , αλλά έχει δικές της ακόμα μεγαλύτερες, για τον συσχετισμό των δυνάμεων, τις νέες ισορροπίες και τον…νεοοθωμανό Ερντογάν.
Και αυτός είναι μεγαλύτερος κίνδυνος από τις όποιες  διαφορές στρατιωτικής ισχύος.

Η Τουρκία του Ερντογάν είναι μια χώρα που θέλει να γίνει μία από τις ανερχόμενες δυνάμεις. Έχει δουλέψει τα τελευταία χρόνια γι αυτό. Ο Ερντογάν δεν προσπαθεί να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιδιώκει να δημιουργήσει την δική του Τουρκία , μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη που θα συνομιλεί με τους 10 μεγάλους του πλανήτη. Για να το πετύχει αυτό, επιδιώκει να έχει μαζί του τις μάζες με την μόνη ιδεολογία που διαθέτει, Την θρησκεία.  

Η Τουρκία είναι μια χώρα βιομηχανική, στις 20 μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη, η οποία αποζητά φτηνή δική της ενέργεια. Επειδή  οι Αμερικανοί δεν την διευκόλυναν και οι Ρώσοι της δίνουν φυσικό αέριο με όρους, έχει  αποφασίσει να πάρει με τσαμπουκά αυτά που βλέπει μπροστά της στην θάλασσα. Για τον Ερντογάν μετά τα μέτωπα που διατηρεί στην Συρία και στην Λιβύη, αλλά και την κατάφορη καταπάτηση όλων των δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, το φιλέτο είναι η ελληνική θάλασσα, την οποία έχει ονομάσει «Γαλάζια Πατρίδα».

Η Τουρκία έχει πολεμική βιομηχανία και ετοιμάζεται  για πόλεμο εδώ και χρόνια. Τα τελευταία δε χρόνια προκαλεί πολέμους.

Η έλευση του Τράμπ, στην προεδρία,  έδωσε στον Ερντογάν μια ευκαιρία, την οποία  δεν άφησε αναξιοποίητη. Η Τουρκία διάβασε καλύτερα  από εμάς το τι συμβαίνει στις ΗΠΑ. Την τάση αποστασιοποίησης (συρρίκνωσης). Προχώρησε σε συμφωνίες για τον δικό της ρόλο στην ευρύτερη περιοχή, να είναι αυτή ο «χωροφύλακας», να πληρώνει η Τουρκία τους πολέμους που δεν θέλει πια να πληρώνει η Ουάσιγκτον.  Για την Τουρκία, αλλά και για τον ίδιο τον Ερντογάν η ευκαιρία είναι τώρα. ΟΛΟΙ τον ανέχονται, από την Ουάσιγκτον έως το Βερολίνο και την Μόσχα. Σε όλους είναι αντιπαθής και ενοχλητικός, αλλά όλοι θέλουν την Τουρκία με το μέρος τους.

Το  εμπειροπόλεμο τουρκικό στράτευμα του δίνει την δυνατότητα να ρισκάρει. Και το ρίσκο  που βλέπει είναι η ανατροπή της σταθερότητας στην ανατολική Μεσόγειο. Όμως η ανοχή όλων που του δείχνουν στην Λιβύη, είναι μια καλή  ένδειξη γι αυτόν,  ότι θα δείξουν και πάλι ανοχή.

Η αντίφαση σ όλα αυτά είναι ο …ίδιος ο Ερντογάν. Φροντίζει πρωτίστως την εξουσία του και της οικογένειας του και τα λεφτά που συγκεντρώνουν. Όμως έχει την ικανότητα να πάρει από τους άλλους  ότι το χρησιμότερο. Πάτησε πάνω σε πολιτικούς με σκέψη, με ικανότητες και όραμα (, Φετουλάχ Γκιουλέν, Γκιούλ, Νταβούτογλου, Μπαμπατζάν κα) για να τους πετάξει στην συνέχεια, ώστε να μην απειλούν την εξουσία του.

Νίκησε  τους στρατηγούς και τους μπέηδες με τα όπλα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και μετά γρήγορα εγκατέλειψε και το ένα και το άλλο.

Έφτιαξε την δική του εξουσία , τα δικά του οικονομικά τζάκια. Δημιούργησε μικρομεσαία στρώματα (από τα παιδιά των θυρωρών των μπέηδων και των δυτικότροπων ευκατάστατων), ενώ έδωσε μεροκάματο στα εκατομμύρια φτωχών. 

Και για να τα πετύχει ολ αυτά χρησιμοποιεί την μόνη ιδεολογία που έχει την μουσουλμανική θρησκεία. Όπως το Ιράν, ή η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Κατάρ, το Μπαχρείν κα. Κατάφερε να παντρέψει την θρησκεία με την ρητορική του προς τις μάζες και συγχρόνως να συνεργάζεται και με ένα κομμάτι των εθνικιστών κεμαλικών.

Κατέλυσε κάθε δημοκρατικό δικαίωμα στην κεμαλική Τουρκία, την οποία μάλλον θέλει να εξαφανίσει αφού πρώτα ξεζούμισε ότι του χρειάστηκε απ αυτήν. Οι δικές του αντιφάσεις είναι και ο κίνδυνος για τον ίδιον αλλά και την Τουρκία. Γιατί έχει δημιουργήσει και πολλούς εχθρούς ενώ είναι υψηλό το κόστος της συντήρησης του δικού του οικοδομήματος.

Η Ελλάδα και οι ψευδαισθήσεις της

Όμως αυτό δεν πρέπει να μας ξεγελά εμάς στην Ελλάδα, δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο να υποτιμήσουμε την δυναμική της Τουρκίας που μπορεί αν συνεχιστεί στην ίδια πορεία και μετά τον Ερντογάν.

Το κυριότερο, είναι πολλά αυτά που θα συμβούν τώρα, πριν προλάβουμε να προετοιμαστούμε για την Τουρκία του Ερντογάν. Όσο η Τουρκία  άλλαζε η Ελλάδα ζούσε στην νιρβάνα της ασφάλειας εντός της Δύσης (ευρώ, ΝΑΤΟ κλπ) που έγινε πιο επικίνδυνη λόγω της χρεοκοπίας. Και συγχρόνως η  εξάρτηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έγινε μεγαλύτερη λόγω της χρεοκοπίας

Η Ελλάδα της χρεοκοπίας και των ψευδαισθήσεων, πρέπει τώρα να αντιμετωπίσει την Τουρκία του Ερντογάν.

Μένει στην Αθήνα να συνειδητοποιήσει ότι αν δεν ρισκάρει θα τα χάσουμε όλα. Ο πρωθυπουργός όμως δεν θέλει να «ενοχλήσει» την ελληνική κοινωνία. Την αφήνει να ζει με τις  ψευδαισθήσεις. Ο Ερντογάν είναι απομονωμένος, τον νικήσαμε στον Έβρο, οι ευρωπαίοι αναλαμβάνουν να στριμώξουν τον Ερντογάν, δεν θα γίνει κανένα επεισόδιο γιατί κανέναν δεν τον συμφέρει, κλπ, κλπ, κλπ.   
Δυστυχώς η κυβέρνηση όχι μόνο εκμεταλλεύεται τις διαχρονικές ελληνικές  ψευδαισθήσεις , αλλά έχει δικές της ακόμα μεγαλύτερες, για τον συσχετισμό των δυνάμεων, τις νέες ισορροπίες και τον…νεοοθωμανό Ερντογάν.
Και αυτός είναι μεγαλύτερος κίνδυνος από τις όποιες  διαφορές στρατιωτικής ισχύος.

Σε νέα έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού, χθες (Παρασκευή) το βράδυ, από σωφρονιστικούς υπαλλήλους και την Ομάδα Αντιμετώπισης Έκνομων Ενεργειών του Τμήματος Εξωτερικής Φρούρησης, εντοπίστηκαν, μεταξύ άλλων και κατασχέθηκαν, ναρκωτικά, σιδηρολοστοί, αυτοσχέδια μαχαίρια, σουβλιά και κινητά τηλέφωνα.

Ειδικότερα, βρέθηκαν: Δεκαπέντε σιδηρολοστοί και ξύλινα ρόπαλα, 5 αυτοσχέδια μαχαίρια και αυτοσχέδιο κατσαβίδι, 2 σουβλιά και 6 λάμες, 5,3 γραμμ. χασίς, 2 κουτιά ψυχοφάρμακα και ποσότητα τεμαχισμένων ψυχοφαρμάκων, 16 κινητά τηλέφωνα, 21 φορτιστές και 13 handsfree, 7 USB και καλώδια, κάρτα SIM και κάρτα SMARTPAY, 11 τράπουλες, 6 ζάρια και 45 ευρώ, 3 τρυπάνια, χαρτοκόπτης και αυτοσχέδιος ξύλινος μπαλτάς, 5 πιρούνια, ψαλίδι, 2 λάμες νυχιών και νυχοκόπτης, σκληρός δίσκος, ηλεκτρονικό τσιγάρο και αυτοσχέδια μηχανή TATTOO, 15 βίδες, 6 κλειδιά και λουκέτο, 7 αυτοσχέδιοι καθρέπτες παρακολούθησης, 2 μπουκάλια με άγνωστη ουσία και διαβατήριο γεωργιανών Αρχών.

Για τα ευρήματα ενημερώθηκε άμεσα ο αρμόδιος εισαγγελέας, ενώ προανάκριση διενεργεί το Τμήμα Ασφάλειας Κορυδαλλού.

Σημειώνεται, επίσης, ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ο προβλεπόμενος πειθαρχικός έλεγχος.