Νέος κύκλος επεισοδίων εκτυλίχθηκε το βράδυ του Σαββάτου στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, στην Κυψέλη, όπου συγκεντρώθηκαν περί τα 400 άτομα από τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές, σπάζοντας βιτρίνες σούπερ μάρκετ, ενώ προχώρησαν και σε ρίψη μολότοφ προς τους αστυνομικούς.

Άγνωστοι επιτέθηκαν με πέτρες σε καταστήματα στην Κυψέλη. Σύμφωνα με τις πληροφορίες από αστυνομικές πηγές, οι άγνωστοι προκάλεσαν ζημιές στην πρόσοψη καταστημάτων, ενώ  δεν έχουν γίνει προσαγωγές. Λίγο νωρίτερα, είχαν συγκεντρωθεί άτομα στην ίδια περιοχή.

Καταγράφηκαν επεισόδια, όταν ομάδα εκατοντάδων αντιεξουσιαστών έσπασαν βιτρίνες ως απάντηση στις προσαγωγές της Παρασκευής και την απομάκρυνση των διαδηλωτών από την αστυνομία. Συγκεκριμένα, έσπασαν βιτρίνες σούπερ μάρκετ της περιοχές, αλλά χτύπησαν και κάποια από τα οχήματα των εν λόγω καταστημάτων.

Υπενθυμίζεται, ότι τα ξημερώματα του Σαββάτου συγκεντρώθηκαν, σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ, περίπου 250 άτομα, στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, τα οποία επιτέθηκαν σε αστυνομικές δυνάμεις. Η Αστυνομία προχώρησε στη συνέχεια σε 37 προσαγωγές, εκ των οποίων οι 5 μετατράπηκαν σε συλλήψεις.

απο σιωπη ειναι συνενοχη: https://t.co/PIQfxo4y7X #Κυψελη #antireport pic.twitter.com/sGBPzoW55W

— Gregor Samsa (@GregorS36389961) May 9, 2020

Ομπάμα: «Χαοτική καταστροφή» η διαχείριση της πανδημίας από τον Τραμπ

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα εκτιμά ότι η διαχείριση της πανδημίας του νέου κορωνοϊού από τον διάδοχό του, τον Ντόναλντ Τραμπ, ήταν μια «απόλυτα χαοτική καταστροφή», όπως μεταδίδουν πολλά αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.

Αυτή τη δριμύτατη κριτική, την πιο σαφή μέχρι σήμερα,εκ μέρους του, ο πρώην πρόεδρος την έκανε το βράδυ της Παρασκευής σε μια τηλεφωνική συζήτηση μισής ώρας με πρώην συνεργάτες της κυβέρνησής του. Η ηχογραφημένη συνομιλία περιήλθε στην κατοχή του Yahoo News.

Ο Ομπάμα επικαλέστηκε την αντίδραση της κυβέρνησης στην υγειονομική κρίση για να επισημάνει ότι είναι αναγκαίο να επιλέγονται οι σωστοί ηγέτες και κάλεσε τους πρώην συμβούλους του να συνταχθούν με την προεκλογική εκστρατεία του Τζο Μπάιντεν, του πρώην αντιπροέδρου που διεκδικεί την προεδρία απέναντι στον Τραμπ στις εκλογές του Νοεμβρίου.

«Οι εκλογές που έρχονται, σε όλα τα επίπεδα, είναι τόσο σημαντικές επειδή δεν θα αντιμετωπίσουμε μόνο ένα πρόσωπο ή ένα πολιτικό κόμμα», φέρεται να είπε ο Ομπάμα. Εκτίμησε ότι ο πραγματικός εχθρός είναι η τάση «να είμαστε διχασμένοι, να βλέπουμε τους άλλους σαν εχθρούς».

Ο Ομπάμα, που παραμένει πολύ δημοφιλής στους Δημοκρατικούς ψηφοφόρους, είχε ήδη αφήσει να εννοηθεί ότι ο Ρεπουμπλικάνος διάδοχός του «απέρριψε τις προειδοποιήσεις» για τον κίνδυνο της πανδημίας. Ο Τραμπ κατηγορείται από τους πολιτικούς αντιπάλους του ότι υποβάθμισε την απειλή και κατόπιν έδωσε αντιφατικές εντολές που προκάλεσαν σύγχυση.

Στη συζήτηση της Παρασκευής ο Ομπάμα αναφέρθηκε επίσης και στην αμφιλεγόμενη απόφαση του υπουργείου Δικαιοσύνης να βάλει στο αρχείο τις κατηγορίες σε βάρος του Μάικλ Φλιν, του πρώην συμβούλου του Τραμπ ο οποίος κατηγορήθηκε ότι είπε ψέματα στο FBI σχετικά με τις επαφές του με τον Ρώσο πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον. «Δεν υπάρχει προηγούμενο, ένας άνθρωπος που κατηγορείται για ψευδορκία να γλιτώσει ατιμώρητος. Αυτό είναι το είδος της κατάστασης που αρχίζουμε να φοβόμαστε (…) ότι θα απειληθεί το κράτος δικαίου. Όταν παίρνουμε αυτόν τον δρόμο, αυτό μπορεί να συμβεί πολύ γρήγορα, το είδαμε αλλού», είπε, ζητώντας να μην υποτιμηθεί αυτό το γεγονός.

«Για αυτό θα περάσω όσο χρόνο χρειάζεται κάνοντας προεκλογική εκστρατεία, όσο εντατικά γίνεται, για τον Τζο Μπάιντεν», κατέληξε.

• Λέμβος με 19 επιβαίνοντες πρόσφυγες και μετανάστες, όλοι άνδρες από το Ιράν και το Αφγανιστάν, έφθασε σήμερα Κυριακή τα χαράματα στην περιοχή Λάψαρνα της Άντισσας στη βορειοδυτική Λέσβο.

Ας σημειωθεί ότι πρόκειται για τη δεύτερη βάρκα με πρόσφυγες και μετανάστες, η οποία φτάνει στη Λέσβο, στην ίδια ευρύτερη περιοχή, μακριά από τα συνηθισμένα σημεία αποβίβασης στην ανατολική, βορειοανατολική και ανατολική Λέσβο.
     
Άλλη μια λέμβος με 51 επιβαίνοντες είχε φτάσει στο νησί την περασμένη Τετάρτη στην περιοχή Σκαλοχωρίου.
     
Σύμφωνα με τα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού, οι 19 αναμένεται να ελεγχθούν ιατρικά από τον ΕΟΔΥ και στη συνέχεια θα μετακινηθούν στα Μεγάλα Θέρμα προκειμένου να τεθούν σε 14ήμερη καραντίνα.
     
Ας σημειωθεί ότι, τόσο στη Χίο όσο και στη Σάμο, έχουν να υπάρξουν μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές από τα μέσα του περασμένου Μαρτίου, δηλαδή εδώ και σχεδόν δυο μήνες.

Για τους Ρώσους είναι ο «Τσάρος». Για την διεθνή κοινότητα μια «Απειλή» και για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου ο «Σύμμαχος».

Ποιος είναι όμως στην πραγματικότητα ο Βλαντίμιρ Πούτιν;

Πως επηρέασε την Ρωσία;

Τι εν τέλει θέλει η ρωσική εξωτερική πολιτική;

Η περίοδος της ειρηνικής συνύπαρξης

Οι πρώτες δημόσιες αναφορές του Πούτιν, ως πρόεδρος της Ρωσίας, επικεντρώνονταν στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις στην αγορά και τέλος στον μεγάλο του θαυμασμό για τον δυτικό πολιτισμό. Το γεγονός πως ο Ρώσος πρόεδρος έβαζε ως προτεραιότητα την οικονομική ανάπτυξη και όχι τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς που κυριαρχούσαν την  προηγούμενη περιόδου στις σχέσεις Δύσης-ΕΣΣΔ, ελήφθη από την Δύση ως μια ιδιαίτερα θετική εξέλιξη για την διεθνή ειρήνη.

Πράγματι, τα πρώτα τέσσερα χρόνια της διακυβέρνησης του, ο Βλαντίμιρ Πούτιν επικεντρώθηκε σε δύο άξονες: την ανάκαμψη της ρωσικής οικονομίας και την ήττα του αυτονομιστικού κινήματος της Τσετσενίας. Και στα δυο αυτά μέτωπα, ο Πούτιν «θριάμβευσε»: με ωμή βία κατάφερε να καταστείλει την εξέγερση των Τσετσένων και την ίδια ώρα μαζί με τους Ρώσους ολιγάρχες  να δώσει ώθηση την οικονομία της χώρας.

Τα πρώτα σύννεφα κάνουν την εμφάνιση τους

Όσο ανίσχυρη και αν βρέθηκε η Ρωσία την επαύριον της Σοβιετικής κατάρρευσης, το μεγαλείο της Τσαρικής Ρωσίας αλλά και η αίγλη της πανίσχυρης Σοβιετικής Ένωσης είχε διαμορφώσει μια ιδιαίτερη κουλτούρα στους Ρώσους αλλά και στον ίδιο τον Πούτιν. Για τον Ρώσο πρόεδρο, η Ρωσία δεν μπορούσε να είναι ένα κράτος δορυφόρος των Η.Π.Α ή της Δύσης. Η Ρωσία λόγω ιστορίας, ισχύος και θέσης, όφειλε να είναι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη με καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις. Αυτές οι γεωπολιτικές βλέψεις άρχισαν να κάνουν σταδιακά την εμφάνιση τους στα μέσα της δεκαετίας του 2000.

Κινητήριος δύναμη ήταν η «Pax Americana» και η μονομέρεια της Ουάσινγκτον στην διεθνή σκηνή. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια από την πτώση της ΕΣΣΔ, οι Η.Π.Α είχαν επεκτείνει το ΝΑΤΟ στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, είχαν εξαπολύσει έναν πόλεμο στο Ιράκ χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της διεθνούς κοινότητας, είχαν εγκαταστήσει την αντιπυραυλική ζώνη στην Πολωνία, ενώ την ίδια στιγμή στήριζαν αντι-ρωσικές κυβερνήσεις σε μια σειρά κρατών που θεωρούταν από την Μόσχα ως «φυσικός ζωτικός της χώρος».

Τα πρώτα δείγματα γραφής της Ρωσίας μπροστά σε αυτή τη νέα κατάσταση δόθηκαν στην πρώτη κρίση της Ουκρανίας  το 2004 και την «Πορτοκαλί Επανάσταση» και μετέπειτα στην Γεωργία κατά της κυβέρνησης του Μιχαήλ Σαακασβίλι. Τότε, για πρώτη φορά μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ρωσία μέσω της χρήσης ήπιας ισχύος είτε την απειλή χρήσης βίας, επεδίωξε να επηρεάσει εξελίξεις σε τρίτα κράτη.

Ο ηττημένος του Ψυχρού Πολέμου… έβγαλε φωνή

Το 2007, στην συνδιάσκεψη ασφαλείας του Μονάχου, ο Βλαντίμιρ Πούτιν αυτοσυστήθηκε εκ νέου στην Δύση. Απαλλαγμένος από τη φοβικότητα του παρελθόντος, ενισχυμένος από την ανάκαμψη της ρωσικής οικονομίας αλλά και πεπεισμένος για την εχθρότητα της Δύσης προς την Ρωσία, ο Ρώσος πρόεδρος εκφώνησε το δικό του σχέδιο για την διεθνή κοινότητα. Ανάμεσα στα άλλα:

-Κατηγόρησε την αμερικανική μονομέρεια στις διεθνείς σχέσεις

-Κατήγγειλε το ΝΑΤΟ για πρόκληση ανασφάλειας στην Ανατολική Ευρώπη

-Καταδίκασε την Ευρωπαϊκή Ένωση για προσπάθεια ανάμειξης στα εσωτερικά τρίτων κρατών

Παράλληλα:

-Ζήτησε να λαμβάνονται υπ´ όψιν από την Δύση τα ρωσικά συμφέροντα

-Τόνισε πως η ασφάλεια στην Ευρώπη και τον κόσμο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας

-Ανέφερε πως το διεθνές σύστημα δεν μπορεί να κυβερνάται από τον αμερικανικό ηγεμόνα αλλά από μια σειρά χωρών… κηρύσσοντας έτσι τον πόλεμο στον μονοπολισμό.

Ο πρώτος βρυχηθμός της ρωσικής αρκούδας

Οι δυτικές κυβερνήσεις και προπάντων οι Η.Π.Α εξέλαβαν την ομιλία Πούτιν ως ένα «στιγμιαίο» επεισόδιο. Άλλωστε ένα χρόνο αργότερα ο Πούτιν έφυγε από τη ρωσική προεδρία και τα καθήκοντα του ανέλαβε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Η πρώτη δοκιμασία των αντοχών του Πούτιν και της Ρωσίας… θα ήταν η Νότια Οσεττία και η Αμπχαζία.

Μετά από χαμηλής έντασης συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους αυτονομιστές της Οσεττίας, της Αμπχαζίας και του γεωργιανού στρατού, ο Μιχαήλ Σαακασβίλι αποφάσισε να εισβάλει στις δυο αυτόνομες περιοχές που από το 1990 είχαν status αυτονομίας και κατοικούνταν από Ρώσους και ρωσόφιλους πληθυσμούς.

Το γεγονός αυτό προκάλεσε την άμεση απάντηση της Ρωσίας, η οποία μέσα σε ελάχιστες ώρες εισέβαλλε στην Γεωργία, κατατροπώνοντας τον στρατό του μικρού κράτους του Καυκάσου. Η ασυμμετρία ισχύος, ο ρωσικός αιφνιδιασμός και η ένταση της επίθεσης δεν άφησε κανένα περιθώριο στον γεωργιανό στρατό ενώ έπιασε κυριολεκτικά τις Η.Π.Α και την Δύση «στον ύπνο».

Το παρασκήνιο πίσω από τον πόλεμο των «30 ημερών» έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Από το 2004, στην Γεωργία είχαν καταφθάσει αμερικανικές δυνάμεις που εκπαίδευαν τον γεωργιανό στρατό, ο Σαακασβίλι είχε συζητήσει την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ, ενώ σύμφωνα με πηγές, προσωπικά ο πρόεδρος των Η.Π.Α είχε δεσμευτεί στον Σαακασβίλι πως θα τον στηρίξει σε ενδεχόμενο πολέμου.

Οδεύοντας στο σημείο της «μη επιστροφής»

Μετά τον πόλεμο του 2008, οι σχέσεις Η.Π.Α και Ρωσίας δεν θα ήταν ποτέ οι ίδιες. Η καχυποψία κυριάρχησε, ενώ ο φόβος ενός νέου πολέμου επισκίασε την όποια γέφυρα επικοινωνίας επιχειρούσε να στηθεί ανάμεσα στην Μόσχα και την Ουάσινγκτον. Στην πραγματικότητα, οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δυο χωρών, κατέρρευσαν το 2011, όταν τα αμερικανικά και γαλλικά πολεμικά αεροσκάφη διέλυσαν την Λιβύη, ρίχνοντας την χώρα στο χάος και την αναρχία.  Ο Πούτιν είχε συνηγορήσει στην επέμβαση της διεθνούς κοινότητας για την αποτροπή της σφαγής των αντικαθεστωτικών από τον στρατό του Καντάφι, αλλά όχι στο αιματοκύλισμα της χώρας και την στήριξη των αντικαθεστωτικών απέναντι στον Καντάφι. Τα γεγονότα της Λιβύης, έπεισαν τον Πούτιν πως η συνύπαρξη του με την Δύση δεν θα ήταν ποτέ ασφαλείς.

Η κρίση της Ουκρανίας και η εμπλοκή στην συριακό εμφύλιο

Το 2014, μετά τα γεγονότα της Ουκρανίας και την πτώση του Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο Πούτιν πήρε μια ριψοκίνδυνη απόφαση. Να εισβάλλει στην Ουκρανία και να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποτρέψει την είσοδο της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο στόχος του είχε γίνει πραγματικότητα. Οι ρωσόφωνοι και ρωσόφιλοι πληθυσμοί της Ανατολικής Ουκρανίας συνεπικουρούμενοι από τους στρατιώτες της Wagner, κατέλαβαν την Κριμαία και επεκτάθηκαν σε όλη την Ανατολική Ουκρανία. Με άλλα λόγια, είχαν διασπάσει την χώρα σε δυο κομμάτια, φτάνοντας την Ουκρανία στα όρια της εμφύλιας σύρραξης.

Έναν χρόνο μετά τον ουκρανικό θρίαμβο, ο Πούτιν πήρε την πιο δύσκολη απόφαση της πολυετούς του θητείας στον προεδρικό και πρωθυπουργικό θώκο: να στείλει τον ρωσικό στρατό πέρα από τα σύνορα της πρώην ΕΣΣΔ. Υπενθυμίζεται πως η τελευταία φορά, που ρώσος στρατιώτης πέρασε τα όρια της Σοβιετικής Ένωσης ήταν το 1979 στον πόλεμο του Αφγανιστάν.

Στην Συρία, ο ρωσικός στρατός κλήθηκε να φέρει εις πέρας μια δύσκολη αποστολή: την διατήρηση του Άσαντ στην εξουσία. Για να πετύχει αυτόν το στόχο, ο Πούτιν δεν δίστασε να τα βάλει με την Τουρκία, έναν σημαντικό σύμμαχο της Ρωσίας, αλλά και τις Η.Π.Α, οι οποίες ήθελαν διακαώς την πτώση του Άσαντ.

 Μετά από μάχες μηνών απέναντι στους τζιχαντιστές, οι Ρώσοι κατάφεραν σε συνδυασμό με τις χερσαίες δυνάμεις της Χεζμπολάχ αλλά και των Φρουρών της Επανάστασης να σταθεροποιήσουν τον Άσαντ και να επιφέρουν σημαντικά πλήγματα στο Ισλαμικό Κράτος.

Αντί επιλόγου

Μέσα σε είκοσι χρόνια, ο Πούτιν κατάφερε να αναμορφώσει τον ρόλο της Ρωσίας στην διεθνή σκηνή, καθιστώντας την Μόσχα κυρίαρχο παίκτη στις εξελίξεις στην Ανατολική Ευρώπη αλλά και σε μια σειρά χωρών της Μέσης Ανατολής. Παράλληλα, μέσω της ρωσικής ισχύος, ανάγκασε τις Η.Π.Α και την Ευρώπη να δουν την Ρωσία εκ νέου ως ένα σημαντικό παίκτη στη διεθνή σκηνή, ενώ την ίδια ώρα, κατέστησε την Ρωσία ως έναν αξιόπιστο εταίρο για μια σειρά χωρών που πλέον έχουν ισχυρές σχέσεις με την Μόσχα είτε αυτές αφορούν οικονομικές συναλλαγές είτε προμήθεια πολεμικών εξοπλισμών. Ο Πούτιν δεν κατάφερε -και μάλλον δεν θα καταφέρει ποτέ- να γυρίσει την Ρωσία σε αυτό που ήταν στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, δηλαδή ο κυρίαρχος αντιπαραθετικός πόλος των Η.Π.Α. Όμως μέσα από έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, έχει κατορθώσει να

O κορωνοϊός αποτελεί μια μεγάλη υγειονομική απειλή, που κυοφορεί μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, η οποία έρχεται με τη σειρά της να αμφισβητήσει όσα είχαμε δεδομένα μέχρι χθες. Όπως κάθε κρίση όμως, έτσι και αυτή, επιχειρείται από κράτη και ισχυρούς δρώντες να γίνει μια μεγάλη ευκαιρία. Ευκαιρία για την συσσώρευση πλούτου, για την αναμόρφωση των εργασιακών σχέσεων, για την αλλαγή συσχετισμού δύναμης σε παγκόσμιο επίπεδο. 

Αν όλα αυτά φαντάζουν λίγο ως πολύ δεδομένα με βάσει όσα γνωρίσαμε από την κρίση του 2008, αυτό που επιχειρούν οι Η.Π.Α το τελευταίο διάστημα είναι πραγματικά πρωτοφανές: Τα «νεοφιλελεύθερα γεράκια» της Ουάσινγκτον επιχειρούν την ανατροπή καθεστώτων (regime change),αξιοποιώντας την υγειονομική και την επακόλουθη οικονομική κρίση ως όπλο για την άσκηση πίεσης.

Σε αυτή την «επιχείρηση», το βασικό όπλο των Η.Π.Α δεν είναι ούτε οι ερπύστριες ούτε τα αναπτυγμένα drones του Πενταγώνου, αλλά η αμερικανική οικονομία και η ικανότητα της Ουάσινγκτον μέσω των διεθνών θεσμών να ασκεί πίεση προς τρίτα κράτη. Πως; Μα πολύ απλά, αρνούμενο να βοηθήσει με χρήματα, οικονομίες που είτε καταρρέουν μπροστά στην οικονομική κρίση είτε δεν μπορούν καλύψουν τις υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού τους.

Βενεζουέλα: Τελειώστε με τους Τσαβίστας

Στις αρχές Μαρτίου ο Nick Butler, καθηγητής του Kings College και στενός συνεργάτης σειράς αμερικανικών κυβερνήσεων σε ζητήματα ενέργειας, υπέγραψε στους Financial Times άρθρο με τίτλο «Είναι το 2020 η χρόνια της αλλαγής καθεστώτος στην Βενεζουέλα;». Το αν ο Butler εξέφρασε απλά τον ευσεβή του πόθο ή έγραψε γνωρίζοντας συγκεκριμένα στοιχεία παραμένει άγνωστο. Αυτό όμως που είναι ξεκάθαρο και δεν επιδέχεται αμφισβήτησης, είναι πως η Ουάσινγκτον αξιοποιώντας την κρίση του κορωνοϊού στην Βενεζουέλα,  ασκεί την μέγιστη δυνατή πίεση (maximum pressure), για να προκαλέσει την πτώση του Μαδούρο από την προεδρία της Βενεζουέλας.

Κομμάτι αυτής της στρατηγικής, που ξεδιπλώνεται από τις Η.Π.Α με τον πιο ώμο τρόπο το τελευταίο μήνα, είναι οι κατηγορίες έναντι του Βενεζουελάνου προέδρου για συνεργασία με τους εμπόρους ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής, η επικήρυξη του Νικόλας Μαδούρο από το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης έναντι δεκαπέντε εκατομμυρίων δολαρίων,  και τέλος η άρνηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να δώσει στην Βενεζουέλα κορώνο-δάνειο πέντε δισεκατομμυρίων με την αιτιολογία πως «δεν είναι σαφές ποιος κυβερνάει τη χώρα».

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πρώτον, πως το ήδη εύθραυστο σύστημα υγείας της Βενεζουέλας κινδυνεύει με κατάρρευση στο ενδεχόμενο μιας έξαρσης της πανδημίας.  Δεύτερον, πως η οικονομία της χώρας, που βασίζεται στην εξαγωγή του πετρελαίου, θα καταρρεύσει καθώς η τιμή του πετρελαίου πέφτει σε όλον τον πλανήτη, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να μην μπορεί να καλύψει μισθούς και συντάξεις. Τρίτον, πως όλα τα παραπάνω θα εντείνουν την πίεση προς τον πρόεδρο της χώρας και θα πυροδοτήσουν νέο κύμα εξεγέρσεων από τον Χουάν Γκουαϊδό και τους υποστηρικτές του.

Τι αποδεικνύεται; Πολύ απλά πως η αλληλεγγύη – όπως προκύπτει σαφώς από τα παραπάνω- έχει σύνορα και μάλιστα ερμητικά κλειστά ή αλλιώς πως οι «δυτικοί οργανισμοί» αφήνουν την Βενεζουέλα να αντιμετωπίσει απολύτως μόνη της την πυρηνική κρίση του κορωνοϊού, με την ελπίδα πως η κρίση αυτή θα μετατραπεί σε ευκαιρία για την πτώση του Νικολάς Μαδούρο.

Ιράν: Τα ανοιχτά γραμμάτια με τους μουλάδες

Στις αρχές Μαρτίου, όταν o κορωνοϊός έκανε την εμφάνισή του στο Ιράν, ο υπουργός εξωτερικών της χώρας,  Javad Zarif, σε μια αγωνιώδη έκκληση μέσω twitter κοινοποίησε μια μακρά λίστα φαρμάκων και σκευασμάτων που χρειαζόταν το Ιράν για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού. Από εκείνη τη μέρα, ο αριθμός των θυμάτων έχει εκτοξευθεί στις 4.554 ενώ η λίστα των κρουσμάτων έχει σκαρφαλώσει στις 75.000, αποδεικνύοντας πως το Ιράν βρίσκεται στο επίκεντρο της πανδημίας και δεύτερον πως με τις δυνάμεις του μονάχα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση. Αναγνωρίζοντας μάλιστα αυτή την κατάσταση, έφτασε στο σημείο  για πρώτη φορά στην ιστορία του, να στείλει αίτημα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για δάνειο 5 δισεκατομμυρίων ευρώ .

Ωστόσο, όπως αποκαλύπτουν τα μεγάλα αμερικανικά δίκτυα, ο Αμερικανός πρόεδρος είναι αποφασισμένος να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Τα δημοσιεύματα συμπίπτουν πλήρως με τις απόψεις μιας σειρά υψηλόβαθμων συμβούλων του Πενταγώνου και του State Department, όπως οι Richard Goldberg και  Saeed Ghasseminejad που αναφέρουν χαρακτηριστικά «μην χρηματοδοτήσετε αυτούς που στηρίζουν την τρομοκρατία και απειλούν τα συμφέροντα των Η.Π.Α». Η στάση αυτή των ΗΠΑ έχει προκαλέσει  την οργή του Ιρανού πρωθυπουργού Hassan Rouhani, ο οποίος κατά τη διάρκεια του τελευταίου υπουργικού συμβουλίου, έκανε λόγο για «ιατρική τρομοκρατία» από την πλευρά των Η.Π.Α.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως πρακτικά , ο Ντόναλντ Τραμπ, είναι έτοιμος να κάνει ότι ακριβώς έκανε και στην περίπτωση της Βενεζουέλας… δηλαδή να προκαλέσει τον οικονομικό στραγγαλισμό μιας χώρας, εκμεταλλευόμενος τις επιπτώσεις μιας υγειονομικής κρίσης. Πως θα το πετύχει; Συνεχίζοντας την στρατηγική της «μέγιστης πίεσης» προς το καθεστώς της Τεχεράνης που περιλαμβάνει κυρώσεις στο ιρανικό πετρέλαιο, αποκλεισμό των εταιριών που επενδύουν στο Ιράν, αλλά και των φαρμακευτικών εταιριών που προμηθεύουν το καθεστώς με αναγκαία υλικά.

Τι αποδεικνύεται; Πως οι Η.Π.Α είναι διατεθειμένες να αφήσουν μια υγειονομική κρίση να μετατραπεί σε υγειονομική «βόμβα» για να πετύχουν τον στόχο τους, δηλαδή είτε την στροφή της Τεχεράνης προς την Δύση είτε την πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος κάτω από την αδυναμία του να ανταποκριθεί τόσο στις υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού όσο όμως και στις οικονομικές του υποχρεώσεις.

Επίλογος

Μπροστά στις εκατόμβες νεκρών και την οικονομική καταστροφή που αφήνει πίσω του ο κορωνοϊός, πολλοί πίστεψαν πως η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών θα θριαμβεύσει. Η πραγματικότητα όμως αποδεικνύει το αντίθετο. Ο κορωνοϊός δημιουργεί ένα νέο γεωπολιτικό έδαφος, πάνω στο οποίο οι μεγάλες δυνάμεις του διεθνούς συστήματος ανταγωνίζονται για κυριαρχία και επιρροή. Αυτό ακριβώς επιχειρούν να κάνουν και οι Η.Π.Α, χρησιμοποιώντας την οικονομική τους ισχύ και την επιρροή τους σε διεθνείς οργανισμούς,  απέναντι στο Ιράν και τη Βενεζουέλα. Μόνο που όπως και η φύση, έτσι και οι διεθνείς σχέσεις απεχθάνονται τα κενά. Το κενό αυτό που αφήνουν πίσω τους οι Η.Π.Α, επιχειρούν ήδη να το καλύψουν η Κίνα και η Ρωσία, οι οποίες έχουν ήδη προστρέξει να βοηθήσουν τις δύο χώρες και τους δοκιμαζόμενους λαούς τους.

Υ.Γ : Ακόμα και αν οι Μαδούρο και Χαμεϊνί μοιάζουν αποκρουστικοί για τον μέσο δυτικό πολίτη, όσοι αξιοποιούν μια υγειονομική κρίση, αφήνοντας ανθρώπους να πεθαίνουν αβοήθητοι και λαούς να υποφέρουν,  μοιάζουν ακόμα πιο αποκρουστικοί.

Δ.Κ

Διαβάστε τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων…

Οι πρώτες σελίδες των εφημερίδων της Κυριακής 09 Μαϊου 2020