• Λέμβος με 19 επιβαίνοντες πρόσφυγες και μετανάστες, όλοι άνδρες από το Ιράν και το Αφγανιστάν, έφθασε σήμερα Κυριακή τα χαράματα στην περιοχή Λάψαρνα της Άντισσας στη βορειοδυτική Λέσβο.

Ας σημειωθεί ότι πρόκειται για τη δεύτερη βάρκα με πρόσφυγες και μετανάστες, η οποία φτάνει στη Λέσβο, στην ίδια ευρύτερη περιοχή, μακριά από τα συνηθισμένα σημεία αποβίβασης στην ανατολική, βορειοανατολική και ανατολική Λέσβο.
     
Άλλη μια λέμβος με 51 επιβαίνοντες είχε φτάσει στο νησί την περασμένη Τετάρτη στην περιοχή Σκαλοχωρίου.
     
Σύμφωνα με τα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού, οι 19 αναμένεται να ελεγχθούν ιατρικά από τον ΕΟΔΥ και στη συνέχεια θα μετακινηθούν στα Μεγάλα Θέρμα προκειμένου να τεθούν σε 14ήμερη καραντίνα.
     
Ας σημειωθεί ότι, τόσο στη Χίο όσο και στη Σάμο, έχουν να υπάρξουν μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές από τα μέσα του περασμένου Μαρτίου, δηλαδή εδώ και σχεδόν δυο μήνες.

Για τους Ρώσους είναι ο «Τσάρος». Για την διεθνή κοινότητα μια «Απειλή» και για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου ο «Σύμμαχος».

Ποιος είναι όμως στην πραγματικότητα ο Βλαντίμιρ Πούτιν;

Πως επηρέασε την Ρωσία;

Τι εν τέλει θέλει η ρωσική εξωτερική πολιτική;

Η περίοδος της ειρηνικής συνύπαρξης

Οι πρώτες δημόσιες αναφορές του Πούτιν, ως πρόεδρος της Ρωσίας, επικεντρώνονταν στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις στην αγορά και τέλος στον μεγάλο του θαυμασμό για τον δυτικό πολιτισμό. Το γεγονός πως ο Ρώσος πρόεδρος έβαζε ως προτεραιότητα την οικονομική ανάπτυξη και όχι τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς που κυριαρχούσαν την  προηγούμενη περιόδου στις σχέσεις Δύσης-ΕΣΣΔ, ελήφθη από την Δύση ως μια ιδιαίτερα θετική εξέλιξη για την διεθνή ειρήνη.

Πράγματι, τα πρώτα τέσσερα χρόνια της διακυβέρνησης του, ο Βλαντίμιρ Πούτιν επικεντρώθηκε σε δύο άξονες: την ανάκαμψη της ρωσικής οικονομίας και την ήττα του αυτονομιστικού κινήματος της Τσετσενίας. Και στα δυο αυτά μέτωπα, ο Πούτιν «θριάμβευσε»: με ωμή βία κατάφερε να καταστείλει την εξέγερση των Τσετσένων και την ίδια ώρα μαζί με τους Ρώσους ολιγάρχες  να δώσει ώθηση την οικονομία της χώρας.

Τα πρώτα σύννεφα κάνουν την εμφάνιση τους

Όσο ανίσχυρη και αν βρέθηκε η Ρωσία την επαύριον της Σοβιετικής κατάρρευσης, το μεγαλείο της Τσαρικής Ρωσίας αλλά και η αίγλη της πανίσχυρης Σοβιετικής Ένωσης είχε διαμορφώσει μια ιδιαίτερη κουλτούρα στους Ρώσους αλλά και στον ίδιο τον Πούτιν. Για τον Ρώσο πρόεδρο, η Ρωσία δεν μπορούσε να είναι ένα κράτος δορυφόρος των Η.Π.Α ή της Δύσης. Η Ρωσία λόγω ιστορίας, ισχύος και θέσης, όφειλε να είναι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη με καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις. Αυτές οι γεωπολιτικές βλέψεις άρχισαν να κάνουν σταδιακά την εμφάνιση τους στα μέσα της δεκαετίας του 2000.

Κινητήριος δύναμη ήταν η «Pax Americana» και η μονομέρεια της Ουάσινγκτον στην διεθνή σκηνή. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια από την πτώση της ΕΣΣΔ, οι Η.Π.Α είχαν επεκτείνει το ΝΑΤΟ στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, είχαν εξαπολύσει έναν πόλεμο στο Ιράκ χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της διεθνούς κοινότητας, είχαν εγκαταστήσει την αντιπυραυλική ζώνη στην Πολωνία, ενώ την ίδια στιγμή στήριζαν αντι-ρωσικές κυβερνήσεις σε μια σειρά κρατών που θεωρούταν από την Μόσχα ως «φυσικός ζωτικός της χώρος».

Τα πρώτα δείγματα γραφής της Ρωσίας μπροστά σε αυτή τη νέα κατάσταση δόθηκαν στην πρώτη κρίση της Ουκρανίας  το 2004 και την «Πορτοκαλί Επανάσταση» και μετέπειτα στην Γεωργία κατά της κυβέρνησης του Μιχαήλ Σαακασβίλι. Τότε, για πρώτη φορά μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ρωσία μέσω της χρήσης ήπιας ισχύος είτε την απειλή χρήσης βίας, επεδίωξε να επηρεάσει εξελίξεις σε τρίτα κράτη.

Ο ηττημένος του Ψυχρού Πολέμου… έβγαλε φωνή

Το 2007, στην συνδιάσκεψη ασφαλείας του Μονάχου, ο Βλαντίμιρ Πούτιν αυτοσυστήθηκε εκ νέου στην Δύση. Απαλλαγμένος από τη φοβικότητα του παρελθόντος, ενισχυμένος από την ανάκαμψη της ρωσικής οικονομίας αλλά και πεπεισμένος για την εχθρότητα της Δύσης προς την Ρωσία, ο Ρώσος πρόεδρος εκφώνησε το δικό του σχέδιο για την διεθνή κοινότητα. Ανάμεσα στα άλλα:

-Κατηγόρησε την αμερικανική μονομέρεια στις διεθνείς σχέσεις

-Κατήγγειλε το ΝΑΤΟ για πρόκληση ανασφάλειας στην Ανατολική Ευρώπη

-Καταδίκασε την Ευρωπαϊκή Ένωση για προσπάθεια ανάμειξης στα εσωτερικά τρίτων κρατών

Παράλληλα:

-Ζήτησε να λαμβάνονται υπ´ όψιν από την Δύση τα ρωσικά συμφέροντα

-Τόνισε πως η ασφάλεια στην Ευρώπη και τον κόσμο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας

-Ανέφερε πως το διεθνές σύστημα δεν μπορεί να κυβερνάται από τον αμερικανικό ηγεμόνα αλλά από μια σειρά χωρών… κηρύσσοντας έτσι τον πόλεμο στον μονοπολισμό.

Ο πρώτος βρυχηθμός της ρωσικής αρκούδας

Οι δυτικές κυβερνήσεις και προπάντων οι Η.Π.Α εξέλαβαν την ομιλία Πούτιν ως ένα «στιγμιαίο» επεισόδιο. Άλλωστε ένα χρόνο αργότερα ο Πούτιν έφυγε από τη ρωσική προεδρία και τα καθήκοντα του ανέλαβε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Η πρώτη δοκιμασία των αντοχών του Πούτιν και της Ρωσίας… θα ήταν η Νότια Οσεττία και η Αμπχαζία.

Μετά από χαμηλής έντασης συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους αυτονομιστές της Οσεττίας, της Αμπχαζίας και του γεωργιανού στρατού, ο Μιχαήλ Σαακασβίλι αποφάσισε να εισβάλει στις δυο αυτόνομες περιοχές που από το 1990 είχαν status αυτονομίας και κατοικούνταν από Ρώσους και ρωσόφιλους πληθυσμούς.

Το γεγονός αυτό προκάλεσε την άμεση απάντηση της Ρωσίας, η οποία μέσα σε ελάχιστες ώρες εισέβαλλε στην Γεωργία, κατατροπώνοντας τον στρατό του μικρού κράτους του Καυκάσου. Η ασυμμετρία ισχύος, ο ρωσικός αιφνιδιασμός και η ένταση της επίθεσης δεν άφησε κανένα περιθώριο στον γεωργιανό στρατό ενώ έπιασε κυριολεκτικά τις Η.Π.Α και την Δύση «στον ύπνο».

Το παρασκήνιο πίσω από τον πόλεμο των «30 ημερών» έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Από το 2004, στην Γεωργία είχαν καταφθάσει αμερικανικές δυνάμεις που εκπαίδευαν τον γεωργιανό στρατό, ο Σαακασβίλι είχε συζητήσει την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ, ενώ σύμφωνα με πηγές, προσωπικά ο πρόεδρος των Η.Π.Α είχε δεσμευτεί στον Σαακασβίλι πως θα τον στηρίξει σε ενδεχόμενο πολέμου.

Οδεύοντας στο σημείο της «μη επιστροφής»

Μετά τον πόλεμο του 2008, οι σχέσεις Η.Π.Α και Ρωσίας δεν θα ήταν ποτέ οι ίδιες. Η καχυποψία κυριάρχησε, ενώ ο φόβος ενός νέου πολέμου επισκίασε την όποια γέφυρα επικοινωνίας επιχειρούσε να στηθεί ανάμεσα στην Μόσχα και την Ουάσινγκτον. Στην πραγματικότητα, οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δυο χωρών, κατέρρευσαν το 2011, όταν τα αμερικανικά και γαλλικά πολεμικά αεροσκάφη διέλυσαν την Λιβύη, ρίχνοντας την χώρα στο χάος και την αναρχία.  Ο Πούτιν είχε συνηγορήσει στην επέμβαση της διεθνούς κοινότητας για την αποτροπή της σφαγής των αντικαθεστωτικών από τον στρατό του Καντάφι, αλλά όχι στο αιματοκύλισμα της χώρας και την στήριξη των αντικαθεστωτικών απέναντι στον Καντάφι. Τα γεγονότα της Λιβύης, έπεισαν τον Πούτιν πως η συνύπαρξη του με την Δύση δεν θα ήταν ποτέ ασφαλείς.

Η κρίση της Ουκρανίας και η εμπλοκή στην συριακό εμφύλιο

Το 2014, μετά τα γεγονότα της Ουκρανίας και την πτώση του Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο Πούτιν πήρε μια ριψοκίνδυνη απόφαση. Να εισβάλλει στην Ουκρανία και να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποτρέψει την είσοδο της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο στόχος του είχε γίνει πραγματικότητα. Οι ρωσόφωνοι και ρωσόφιλοι πληθυσμοί της Ανατολικής Ουκρανίας συνεπικουρούμενοι από τους στρατιώτες της Wagner, κατέλαβαν την Κριμαία και επεκτάθηκαν σε όλη την Ανατολική Ουκρανία. Με άλλα λόγια, είχαν διασπάσει την χώρα σε δυο κομμάτια, φτάνοντας την Ουκρανία στα όρια της εμφύλιας σύρραξης.

Έναν χρόνο μετά τον ουκρανικό θρίαμβο, ο Πούτιν πήρε την πιο δύσκολη απόφαση της πολυετούς του θητείας στον προεδρικό και πρωθυπουργικό θώκο: να στείλει τον ρωσικό στρατό πέρα από τα σύνορα της πρώην ΕΣΣΔ. Υπενθυμίζεται πως η τελευταία φορά, που ρώσος στρατιώτης πέρασε τα όρια της Σοβιετικής Ένωσης ήταν το 1979 στον πόλεμο του Αφγανιστάν.

Στην Συρία, ο ρωσικός στρατός κλήθηκε να φέρει εις πέρας μια δύσκολη αποστολή: την διατήρηση του Άσαντ στην εξουσία. Για να πετύχει αυτόν το στόχο, ο Πούτιν δεν δίστασε να τα βάλει με την Τουρκία, έναν σημαντικό σύμμαχο της Ρωσίας, αλλά και τις Η.Π.Α, οι οποίες ήθελαν διακαώς την πτώση του Άσαντ.

 Μετά από μάχες μηνών απέναντι στους τζιχαντιστές, οι Ρώσοι κατάφεραν σε συνδυασμό με τις χερσαίες δυνάμεις της Χεζμπολάχ αλλά και των Φρουρών της Επανάστασης να σταθεροποιήσουν τον Άσαντ και να επιφέρουν σημαντικά πλήγματα στο Ισλαμικό Κράτος.

Αντί επιλόγου

Μέσα σε είκοσι χρόνια, ο Πούτιν κατάφερε να αναμορφώσει τον ρόλο της Ρωσίας στην διεθνή σκηνή, καθιστώντας την Μόσχα κυρίαρχο παίκτη στις εξελίξεις στην Ανατολική Ευρώπη αλλά και σε μια σειρά χωρών της Μέσης Ανατολής. Παράλληλα, μέσω της ρωσικής ισχύος, ανάγκασε τις Η.Π.Α και την Ευρώπη να δουν την Ρωσία εκ νέου ως ένα σημαντικό παίκτη στη διεθνή σκηνή, ενώ την ίδια ώρα, κατέστησε την Ρωσία ως έναν αξιόπιστο εταίρο για μια σειρά χωρών που πλέον έχουν ισχυρές σχέσεις με την Μόσχα είτε αυτές αφορούν οικονομικές συναλλαγές είτε προμήθεια πολεμικών εξοπλισμών. Ο Πούτιν δεν κατάφερε -και μάλλον δεν θα καταφέρει ποτέ- να γυρίσει την Ρωσία σε αυτό που ήταν στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, δηλαδή ο κυρίαρχος αντιπαραθετικός πόλος των Η.Π.Α. Όμως μέσα από έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, έχει κατορθώσει να

O κορωνοϊός αποτελεί μια μεγάλη υγειονομική απειλή, που κυοφορεί μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, η οποία έρχεται με τη σειρά της να αμφισβητήσει όσα είχαμε δεδομένα μέχρι χθες. Όπως κάθε κρίση όμως, έτσι και αυτή, επιχειρείται από κράτη και ισχυρούς δρώντες να γίνει μια μεγάλη ευκαιρία. Ευκαιρία για την συσσώρευση πλούτου, για την αναμόρφωση των εργασιακών σχέσεων, για την αλλαγή συσχετισμού δύναμης σε παγκόσμιο επίπεδο. 

Αν όλα αυτά φαντάζουν λίγο ως πολύ δεδομένα με βάσει όσα γνωρίσαμε από την κρίση του 2008, αυτό που επιχειρούν οι Η.Π.Α το τελευταίο διάστημα είναι πραγματικά πρωτοφανές: Τα «νεοφιλελεύθερα γεράκια» της Ουάσινγκτον επιχειρούν την ανατροπή καθεστώτων (regime change),αξιοποιώντας την υγειονομική και την επακόλουθη οικονομική κρίση ως όπλο για την άσκηση πίεσης.

Σε αυτή την «επιχείρηση», το βασικό όπλο των Η.Π.Α δεν είναι ούτε οι ερπύστριες ούτε τα αναπτυγμένα drones του Πενταγώνου, αλλά η αμερικανική οικονομία και η ικανότητα της Ουάσινγκτον μέσω των διεθνών θεσμών να ασκεί πίεση προς τρίτα κράτη. Πως; Μα πολύ απλά, αρνούμενο να βοηθήσει με χρήματα, οικονομίες που είτε καταρρέουν μπροστά στην οικονομική κρίση είτε δεν μπορούν καλύψουν τις υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού τους.

Βενεζουέλα: Τελειώστε με τους Τσαβίστας

Στις αρχές Μαρτίου ο Nick Butler, καθηγητής του Kings College και στενός συνεργάτης σειράς αμερικανικών κυβερνήσεων σε ζητήματα ενέργειας, υπέγραψε στους Financial Times άρθρο με τίτλο «Είναι το 2020 η χρόνια της αλλαγής καθεστώτος στην Βενεζουέλα;». Το αν ο Butler εξέφρασε απλά τον ευσεβή του πόθο ή έγραψε γνωρίζοντας συγκεκριμένα στοιχεία παραμένει άγνωστο. Αυτό όμως που είναι ξεκάθαρο και δεν επιδέχεται αμφισβήτησης, είναι πως η Ουάσινγκτον αξιοποιώντας την κρίση του κορωνοϊού στην Βενεζουέλα,  ασκεί την μέγιστη δυνατή πίεση (maximum pressure), για να προκαλέσει την πτώση του Μαδούρο από την προεδρία της Βενεζουέλας.

Κομμάτι αυτής της στρατηγικής, που ξεδιπλώνεται από τις Η.Π.Α με τον πιο ώμο τρόπο το τελευταίο μήνα, είναι οι κατηγορίες έναντι του Βενεζουελάνου προέδρου για συνεργασία με τους εμπόρους ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής, η επικήρυξη του Νικόλας Μαδούρο από το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης έναντι δεκαπέντε εκατομμυρίων δολαρίων,  και τέλος η άρνηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να δώσει στην Βενεζουέλα κορώνο-δάνειο πέντε δισεκατομμυρίων με την αιτιολογία πως «δεν είναι σαφές ποιος κυβερνάει τη χώρα».

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πρώτον, πως το ήδη εύθραυστο σύστημα υγείας της Βενεζουέλας κινδυνεύει με κατάρρευση στο ενδεχόμενο μιας έξαρσης της πανδημίας.  Δεύτερον, πως η οικονομία της χώρας, που βασίζεται στην εξαγωγή του πετρελαίου, θα καταρρεύσει καθώς η τιμή του πετρελαίου πέφτει σε όλον τον πλανήτη, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να μην μπορεί να καλύψει μισθούς και συντάξεις. Τρίτον, πως όλα τα παραπάνω θα εντείνουν την πίεση προς τον πρόεδρο της χώρας και θα πυροδοτήσουν νέο κύμα εξεγέρσεων από τον Χουάν Γκουαϊδό και τους υποστηρικτές του.

Τι αποδεικνύεται; Πολύ απλά πως η αλληλεγγύη – όπως προκύπτει σαφώς από τα παραπάνω- έχει σύνορα και μάλιστα ερμητικά κλειστά ή αλλιώς πως οι «δυτικοί οργανισμοί» αφήνουν την Βενεζουέλα να αντιμετωπίσει απολύτως μόνη της την πυρηνική κρίση του κορωνοϊού, με την ελπίδα πως η κρίση αυτή θα μετατραπεί σε ευκαιρία για την πτώση του Νικολάς Μαδούρο.

Ιράν: Τα ανοιχτά γραμμάτια με τους μουλάδες

Στις αρχές Μαρτίου, όταν o κορωνοϊός έκανε την εμφάνισή του στο Ιράν, ο υπουργός εξωτερικών της χώρας,  Javad Zarif, σε μια αγωνιώδη έκκληση μέσω twitter κοινοποίησε μια μακρά λίστα φαρμάκων και σκευασμάτων που χρειαζόταν το Ιράν για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού. Από εκείνη τη μέρα, ο αριθμός των θυμάτων έχει εκτοξευθεί στις 4.554 ενώ η λίστα των κρουσμάτων έχει σκαρφαλώσει στις 75.000, αποδεικνύοντας πως το Ιράν βρίσκεται στο επίκεντρο της πανδημίας και δεύτερον πως με τις δυνάμεις του μονάχα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση. Αναγνωρίζοντας μάλιστα αυτή την κατάσταση, έφτασε στο σημείο  για πρώτη φορά στην ιστορία του, να στείλει αίτημα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για δάνειο 5 δισεκατομμυρίων ευρώ .

Ωστόσο, όπως αποκαλύπτουν τα μεγάλα αμερικανικά δίκτυα, ο Αμερικανός πρόεδρος είναι αποφασισμένος να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Τα δημοσιεύματα συμπίπτουν πλήρως με τις απόψεις μιας σειρά υψηλόβαθμων συμβούλων του Πενταγώνου και του State Department, όπως οι Richard Goldberg και  Saeed Ghasseminejad που αναφέρουν χαρακτηριστικά «μην χρηματοδοτήσετε αυτούς που στηρίζουν την τρομοκρατία και απειλούν τα συμφέροντα των Η.Π.Α». Η στάση αυτή των ΗΠΑ έχει προκαλέσει  την οργή του Ιρανού πρωθυπουργού Hassan Rouhani, ο οποίος κατά τη διάρκεια του τελευταίου υπουργικού συμβουλίου, έκανε λόγο για «ιατρική τρομοκρατία» από την πλευρά των Η.Π.Α.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως πρακτικά , ο Ντόναλντ Τραμπ, είναι έτοιμος να κάνει ότι ακριβώς έκανε και στην περίπτωση της Βενεζουέλας… δηλαδή να προκαλέσει τον οικονομικό στραγγαλισμό μιας χώρας, εκμεταλλευόμενος τις επιπτώσεις μιας υγειονομικής κρίσης. Πως θα το πετύχει; Συνεχίζοντας την στρατηγική της «μέγιστης πίεσης» προς το καθεστώς της Τεχεράνης που περιλαμβάνει κυρώσεις στο ιρανικό πετρέλαιο, αποκλεισμό των εταιριών που επενδύουν στο Ιράν, αλλά και των φαρμακευτικών εταιριών που προμηθεύουν το καθεστώς με αναγκαία υλικά.

Τι αποδεικνύεται; Πως οι Η.Π.Α είναι διατεθειμένες να αφήσουν μια υγειονομική κρίση να μετατραπεί σε υγειονομική «βόμβα» για να πετύχουν τον στόχο τους, δηλαδή είτε την στροφή της Τεχεράνης προς την Δύση είτε την πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος κάτω από την αδυναμία του να ανταποκριθεί τόσο στις υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού όσο όμως και στις οικονομικές του υποχρεώσεις.

Επίλογος

Μπροστά στις εκατόμβες νεκρών και την οικονομική καταστροφή που αφήνει πίσω του ο κορωνοϊός, πολλοί πίστεψαν πως η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών θα θριαμβεύσει. Η πραγματικότητα όμως αποδεικνύει το αντίθετο. Ο κορωνοϊός δημιουργεί ένα νέο γεωπολιτικό έδαφος, πάνω στο οποίο οι μεγάλες δυνάμεις του διεθνούς συστήματος ανταγωνίζονται για κυριαρχία και επιρροή. Αυτό ακριβώς επιχειρούν να κάνουν και οι Η.Π.Α, χρησιμοποιώντας την οικονομική τους ισχύ και την επιρροή τους σε διεθνείς οργανισμούς,  απέναντι στο Ιράν και τη Βενεζουέλα. Μόνο που όπως και η φύση, έτσι και οι διεθνείς σχέσεις απεχθάνονται τα κενά. Το κενό αυτό που αφήνουν πίσω τους οι Η.Π.Α, επιχειρούν ήδη να το καλύψουν η Κίνα και η Ρωσία, οι οποίες έχουν ήδη προστρέξει να βοηθήσουν τις δύο χώρες και τους δοκιμαζόμενους λαούς τους.

Υ.Γ : Ακόμα και αν οι Μαδούρο και Χαμεϊνί μοιάζουν αποκρουστικοί για τον μέσο δυτικό πολίτη, όσοι αξιοποιούν μια υγειονομική κρίση, αφήνοντας ανθρώπους να πεθαίνουν αβοήθητοι και λαούς να υποφέρουν,  μοιάζουν ακόμα πιο αποκρουστικοί.

Δ.Κ

Διαβάστε τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων…

Οι πρώτες σελίδες των εφημερίδων της Κυριακής 09 Μαϊου 2020

ΗΤουρκία προχωρεί σε αντικατάσταση του κατοχικού της στρατού στην Κύπρο εν μέσω πανδημίας κοροναϊού, χωρίς να δίνει λογαριασμό ακόμα και στους εγκάθετούς της.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της κυπριακής εφημερίδας «Φιλελεύθερος» μετά τον σάλο που προκλήθηκε στα κατεχόμενα για την άφιξη Τούρκων στρατιωτών χωρίς να ενημερωθεί το κατοχικό καθεστώς και χωρίς να υπάρξει έλεγχος για εφαρμογή πρωτοκόλλου υγείας, η κατοχική «κυβέρνηση» Τατάρ έσπευσε στην ηγεσία του κατοχικού στρατού για ενημέρωση.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκοκυπριακού Τύπου από τα παράνομα λιμάνια της Κερύνειας και της Αμμοχώστου εισήλθαν στα κατεχόμενα 578 άτομα. Οι 447 στρατιωτικοί εισήλθαν από το λιμάνι Κερύνειας και οι 86 από το λιμάνι της κατεχόμενης Αμμοχώστου. Μαζί με τους 86 στην Αμμόχωστο εισήλθαν στα κατεχόμενα 20 οικογένειες στρατιωτικών και 25 πολίτες.

Λόγω του θορύβου που προκλήθηκε για τη μη ενημέρωση της κατοχικής «κυβέρνησης», ο Ερσίν Τατάρ, ο κατοχικός «πρωθυπουργός», ο Κουντρέτ Οζερσάι κατοχικός «αν. πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών» και ο Αλί Πιλλί κατοχικός «υπ. Υγείας» αναγκάστηκαν να μεταβούν στο γραφείο του υποστράτηγου Σεζάι Όζτουρκ (διοικητής του σώματος στρατού) προκειμένου να ενημερωθούν και να ζητήσουν εξηγήσεις, αν και ο τουρκικός στρατός ουδέποτε ενημερώνει για τις πράξεις του το κατοχικό καθεστώς της Κύπρου.

Η Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ) της Λιβύης και οι τζιχανστιστές σύμμαχοί της, συνεπικουρούμενοι από τις τουρκικές δυνάμεις , έχουν αρχίσει να ενισχύουν τις θέσεις τους και να κερδίζουν έδαφος έναντι του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (ΛΕΣ) του Χαλίφα Χαφτάρ στην μάχη της Τρίπολης.

Αφού πρώτα εξασφάλισε τον πλήρη έλεγχο της παράκτιας εθνικής οδού μεταξύ της Τρίπολης και της Τυνησίας στις αρχές Μαΐου, η κυβέρνηση του Σαράζ εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση εναντίον της πόλης Ταρχούνα, που είναι ζωτικής σημασίας για τον ανεφοδιασμό των δυνάμεων του Χαφτάρ, προκειμένου αυτές να συνεχίσουν την επίθεσή τους κατά της Τρίπολης.

Όμως, οι επιτυχίες που σημειώνει η ΚΕΣ με τη βοήθεια της Άγκυρας στο πεδίο των μαχών, ενδέχεται να γίνουν μπούμερανγκ για εκείνη, καθώς ενισχύουν την αποφασιστικότητα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων αλλά και της Αιγύπτου για περεταίρω στήριξη στον Χαφτάρ, ώστε να αποφευχθεί το σενάριο της μετατροπής της Λιβύης σε μια σύγχρονη τουρκική επαρχία.

Η σημασία της τουρκικής εμπλοκής

Οι συνθήκες που επικρατούσαν πριν από την εμπλοκή της Τουρκίας στη Λιβύη ήταν πολύ δύσκολες για πολλές από τις δυνάμεις της ΚΕΣ.

Ο ΛΕΣ του Χαφτάρ, με τη βοήθεια των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και ρώσων μισθοφόρων, είχε καταφέρει να ενισχύσει ουσιαστικά τις δυνάμεις του και να πλήξει στόχους στρατηγικής σημασίας στην Τρίπολη και τη Μισράτα.

Από την πλευρά του, ο τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πόνταρε στο ότι η Δύση δεν ήταν διατεθειμένη να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για την εμπλοκή της στη Λιβύη.

Έτσι, η Άγκυρα ενίσχυσε με drones, συστήματα αεράμυνας και συστήματα μπλοκαρίσματος ραντάρ την ΚΕΣ, με αποτέλεσμα να εξουδετερωθεί μέχρις ενός βαθμού το πλεονέκτημα των δυνάμεων του Χαφτάρ στον αέρα, ενώ έδωσε τη δυνατότητα στην ΚΕΣ να πλήξει με μεγαλύτερη επιτυχία τις γραμμές ανεφοδιασμού του ΛΕΣ.

Επίσης, η Τουρκία πρόσφερε στην κυβέρνηση της Τρίπολης επίγειες δυνάμεις με αυξημένο εξοπλισμό και προμήθειες και ενίσχυσε τους μαχητές που πρόσκεινται σε αυτήν και με εμπειροπόλεμους σύρους αντάρτες.

Περιορισμένα τα οφέλη του Σαράζ

Χάρη στην τουρκική στήριξη η κυβέρνηση της Τρίπολης ίσως μπορέσει να καταλάβει την πόλη Ταρχούνα και τη στρατηγικής σημασίας αεροπορική βάση αλ Ουατίγια, δυτικά της Τρίπολης.

Παρά ταύτα, η ΚΕΣ παραμένει απίθανο να σημειώσει σημαντικά κέρδη πέραν της περιοχής της Τριπολίτιδας, καθώς παραμένει ευάλωτη στις αεροπορικές επιθέσεις των δυνάμεων του Χαφτάρ και των συμμάχων του.

Η εμβέλεια των drones που παρέχει η Τουρκία είναι μικρότερη των 200 χιλιομέτρων και αυτό μπορεί να τα καταστήσει ευάλωτα σε αποτυχίες και σε εντοπισμό από τις αεράμυνες του ΛΕΣ.

Οι επίγειες γραμμές ανεφοδιασμού της κυβέρνησης της Τρίπολης θα είναι επίσης περισσότερο εκτεθειμένες σε επιθέσεις των δυνάμεων του Χαφτάρ, καθώς θα επεκτείνονται σε μεγάλες αποστάσεις και σε πιο απομακρυσμένες περιοχές, με αποτέλεσμα να είναι πιο εύκολο να τους επιτεθεί ο ΛΕΣ.

Παράταση του εμφυλίου

Η τοπική επιτυχία της ΚΕΣ, ωστόσο, θα φέρει σε δίλημμα τον Χαλίφα Χαφτάρ και τους ξένους υποστηρικτές του.

Είναι ξεκάθαρο εδώ και καιρό πως η επίθεση του Χαφτάρ κατά της Τρίπολης ήταν απίθανο να φέρει ως αποτέλεσμα μια νίκη του εκεί.

Και οι προσπάθειες του ΛΕΣ να «φλερτάρουν» με αντάρτες που τάσσονται υπέρ της ΚΕΣ και να προσελκύσουν πόλεις προς το πλευρό του έχουν μέχρι στιγμής αποτύχει σε μεγάλο βαθμό.

Όμως, για τον Χαφτάρ και τους συμμάχους του η συντήρηση αυτής της χαμηλής εντάσεως επίθεσης αντί της έναρξης ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων μπορεί να αποδειχθεί πως είναι η καλύτερη επιλογή.

Χωρίς την ανάγκη συνέχισης των μαχών, μπορεί να προκύψουν διαχωρισμοί εντός της ποικιλόμορφης βάσης στήριξης του Χαφτάρ στη Βεγγάζη και στην Ανατολική Λιβύη.

Πολλές από τις δυνάμεις και τους συμμάχους του ΛΕΣ στις περιοχές αυτές θα μπορούσαν τελικά να ικανοποιηθούν με μια φεντεραλιστική Λιβύη, που θα δίνει ημιαυτονομία ή ανεξαρτησία στις πλούσιες σε πετρέλαιο ανατολικές περιοχές.

Εάν σταματήσει η επίθεση στην Τρίπολη, αυτοί οι διαχωρισμοί θα γίνουν πιο εμφανείς και θα υπονομεύσουν μελλοντικά μια νέα επίθεση.

Καθώς δε διαφαίνεται κάποιος τερματισμός της ξένης βοήθειας, ο Χαφτάρ έχει υπολογίσει πως οι δυνάμεις του ΛΕΣ μπορούν να αντέξουν περισσότερο από την υποστηριζόμενη από την Τουρκία ΚΕΣ.

Πιθανότατα θα συνεχίσει να παίζει το μακροπρόθεσμο παιχνίδι, με τακτικές καταλήψεων, αρνούμενος ταυτόχρονα την πρόσβαση στις πετρελαϊκές εξαγωγές της περιοχής του, σε μια προσπάθεια να «στραγγίσει» την οικονομία της Τρίπολης.

Αν και μη δημοφιλής, ένας ενθαρρυμένος ΛΕΣ μπορεί ακόμα και να εξετάσει το ενδεχόμενο να βάλει στο στόχαστρο τις προμήθειες νερού και ενέργειας της κυβέρνησης της Τρίπολης, επιδεινώνοντας την ήδη σοβαρή ανθρωπιστική κρίση στη χώρα.

Η Τουρκία έχει εξουδετερώσει πάνω από 1300 τρομοκράτες στις πέντε διαφορετικές επιχειρήσεις που έχει εξαπολύσει από την αρχή της χρονιάς, δήλωσε ο υπουργός άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ.

Στην πιο πρόσφατη επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε χθες, 17 τρομοκράτες εξουδετερώθηκαν από τις ειδικές δυνάμεις του τουρκικού στρατού. ” Ο συνολικός αριθμός των νεκρών τρομοκρατών που έχουν εξουδετερωθεί από την 1η Γενάρη φτάνει τους 1.359″ ανέφερε ο Χουλουσί Ακάρ μιλώντας με ανώτατους διοικητές του τουρκικού στρατού.

“Την ώρα που οι επιχειρήσεις έναντι των τρομοκρατών συνεχίζονται, οι δυνάμεις του τουρκικού στρατού καλούνται να δώσουν μια ακόμα μάχη… αυτή απέναντι στον κορωνοϊό”, υπογράμμισε.

“Είναι πολύ σημαντικό για εμάς να συνεχίσουμε αυτές τις επιχειρήσεις. Την ίδια ώρα όμως, αυτές οι περιοχές στις οποίες βρίσκονται οι στρατιώτες μας, πρέπει να προφυλάσσονται από τον ιό πάση θυσία και για να το πετύχουμε αυτό θα κάνουμε ότι είναι δυνατό” προσέθεσε.

Σύμφωνα με το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, Anadolu, ο Ακάρ δεν κατονόμασε καμία τρομοκρατική οργάνωση, όμως είναι δεδομένο πως αναφερόταν στους Κούρδους της Συρίας του YPG αλλά και τους Κούρδους της Τουρκίας του PKK, τους οποίους η Τουρκία πολεμά μανιωδώς τα τελευταία χρόνια