Σε μια κίνηση που κλιμακώνει την ανησυχία στην περιοχή, η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στο Κατάρ εξέδωσε επείγουσα προειδοποίηση, καλώντας όλους τους Αμερικανούς πολίτες να αποχωρήσουν από τη χώρα χωρίς καθυστέρηση.

Η οδηγία έρχεται ως συνέχεια της απόφασης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στις 3 Μαρτίου, να διατάξει την απομάκρυνση του μη απαραίτητου προσωπικού της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των μελών των οικογενειών τους. Ως κύρια αιτία αναφέρεται η άμεση απειλή ένοπλης σύγκρουσης.

«Εάν είναι ασφαλές, οι Αμερικανοί θα πρέπει να εγκαταλείψουν το Κατάρ τώρα», αναφέρει η σχετική ανάρτηση της πρεσβείας στην πλατφόρμα X.

Event (Update #5): On March 3, the Department of State ordered non-emergency U.S. government employees and their family members to leave Qatar due to the threat of armed conflict. If safe to do so, Americans should leave Qatar now.

The U.S. Embassy in Doha continues to maintain… pic.twitter.com/NT7ucygL6a

— U.S. Embassy in Qatar (@USEmbassyDoha) March 4, 2026

Σύμφωνα με την ενημέρωση, ο εναέριος χώρος και οι θαλάσσιες οδοί του Κατάρ παραμένουν κλειστά, ωστόσο η χερσαία συνοριακή διάβαση Salwa προς τη Σαουδική Αραβία είναι επί του παρόντος ανοιχτή.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν δεν αποτελεί μια ακόμη περιφερειακή κρίση.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος
Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος

Η ανεξέλεγκτη κλιμάκωσή του, σε συνδυασμό με τα χαρακτηριστικά ιδεολογικής και θρησκευτικής αντιπαράθεσης που προβάλλει η Τεχεράνη, σηματοδοτεί βαθιές αλλαγές στο ήδη ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής, με άμεσες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, την ασφάλεια και στους συσχετισμούς ισχύος του διεθνούς συστήματος.

Άξιο ιδιαίτερης προσοχής είναι το γεγονός ότι αρκετές χώρες της Μέσης Ανατολής αλλά και της Ευρώπης, χωρίς να το επιδιώκουν, έχουν ήδη καταστεί μέρος της σύγκρουσης, είτε λόγω της παρουσίας στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ στην επικράτειά τους, είτε λόγω της εμπλοκής τους σε επιχειρήσεις ασφάλειας και προστασίας της ναυσιπλοΐας, είτε εξαιτίας της γεωπολιτικής τους θέσης.

Επιπλέον, η ένταση που καταγράφεται σε κρίσιμες ενεργειακές και ναυτιλιακές οδούς όπως τα Στενά του Ορμούζ, σε συνδυασμό με την κινητοποίηση στρατιωτικών δυνάμεων σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, δείχνει ότι η σύγκρουση αποκτά πλέον ευρύτερα περιφερειακά χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, η αξιοποίηση από το Ιράν ένοπλων οργανώσεων, όπως η Χεζμπολάχ, οι οποίες λειτουργούν ως αντιπρόσωποί του (proxies), δημιουργεί ένα περιβάλλον ασύμμετρων απειλών, καθιστώντας τον πόλεμο ακόμη πιο σύνθετο, απρόβλεπτο και πιθανόν μακράς διάρκειας.

Θα πρέπει να επισημανθεί επίσης, ότι ο πόλεμος αυτός δεν επηρεάζει μόνο τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής, αλλά έχει ήδη αρχίσει να επηρεάζει την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου.

Συγκεκριμένα, οι αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας, η αβεβαιότητα στις διεθνείς αγορές και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ αποτελούν ήδη απτές συνέπειες της σύγκρουσης, με επιπτώσεις που αγγίζουν όχι μόνο την ευρωπαϊκή, αλλά και την παγκόσμια οικονομία, ενώ επηρεάζουν και την πολιτική σταθερότητα σε αρκετές χώρες.

Μέσα σε αυτό το ταχέως μεταβαλλόμενο περιβάλλον, η Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρεί ότι βρίσκεται εκτός του πεδίου επιπτώσεων ή πολύ μακριά από το επιχειρησιακό πεδίο του πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Η επίθεση που δέχτηκε από ιρανικά drones η Βρετανική Βάση στην Κύπρο αποδεικνύει του λόγου το αληθές, υπογραμμίζοντας ότι η γεωγραφική εγγύτητα και η στρατηγική θέση της Ελλάδας σε συνδυασμό με τη συμμετοχή της σε διεθνείς οργανισμούς και τη στρατηγική της σχέση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, την καθιστούν αναπόσπαστο μέρος της ευρύτερης περιφερειακής αναταραχής.

Το κρίσιμο ερώτημα, δεν είναι αν η Ελλάδα επηρεάζεται από τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή.

Αυτό είναι ήδη δεδομένο και δεν περιορίζεται στο ενδεχόμενο άμεσου στρατιωτικού πλήγματος σε κρίσιμες υποδομές, όπως η Βάση της Σούδας.

Οι επιπτώσεις του πολέμου εκδηλώνονται ήδη στην ελληνική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία, στην ενέργεια, στη ναυτιλία και στην ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, ενώ η μεταβολή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο είναι βέβαιο, ότι θα  αναδιαμορφώσει τους συσχετισμούς ισχύος στην περιοχή.

Συνεπώς, το πραγματικό ερώτημα για την Ελλάδα, είναι το πώς θα διαχειριστεί τις συνέπειες του πολέμου και ποιες στρατηγικές θα επιλέξει για να προστατεύσει τα εθνικά της συμφέροντα και να ενισχύσει τη θέση της στο ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον.

Υπό την ανωτέρω οπτική, η Ελλάδα καλείται αφενός να παραμείνει αξιόπιστος σύμμαχος της Δύσης και παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή, αφετέρου να διασφαλίσει ότι δεν θα μετατραπεί σε πεδίο κλιμάκωσης ή στόχο ασύμμετρων απειλών.

Οι βασικές επιπτώσεις του πολέμου στη Μέση Ανατολή για την Ελλάδα  εκτείνονται από την ασφάλεια και την οικονομία έως τη ναυτιλία και τη διαχείριση περιφερειακών πιέσεων, που επηρεάζουν τόσο την κοινωνική σταθερότητα όσο και τη διεθνή θέση της χώρας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πιθανότητα μιας μικρής κλίμακας επίθεσης ή δολιοφθοράς σε πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές όπως στη Σούδα ή την Αλεξανδρούπολη δεν μπορεί να αγνοηθεί, ωστόσο η πιθανότητά της παραμένει περιορισμένη χάρη στα αυστηρά μέτρα ασφάλειας και την εγρήγορση των αρμόδιων αρχών.

Παράλληλα, ελλοχεύει ο κίνδυνος τρομοκρατικών ενεργειών ή οργανωμένων κυβερνοεπιθέσεων με στόχο κρατικά δίκτυα, ενεργειακές υποδομές, μεταφορές ή ακόμη και στρατιωτικά συστήματα.

Όπως ήδη αναφέρθηκε, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν έχει άμεσες συνέπειες στο παγκόσμιο εμπόριο και στις θαλάσσιες μεταφορές.

Συνεπώς, η άνοδος των τιμών του πετρελαίου, η διατάραξη των ενεργειακών ροών προς την Ευρώπη και οι αλλαγές δρομολογίων, σε συνδυασμό με την αύξηση του κόστους μεταφοράς και logistics, είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσουν τόσο την ελληνική ναυτιλία όσο και συνολικά την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα.

Η αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου αναμένεται επίσης να επηρεάσει τον ελληνικό τουρισμό, ο οποίος αποτελεί βασικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας.

Παράλληλα, σε περίπτωση περαιτέρω κλιμάκωσης του πολέμου ή αποσταθεροποίησης κρατών της περιοχής, η Ελλάδα είναι πιθανό να βρεθεί εκ νέου αντιμέτωπη με αυξημένες μεταναστευτικές ροές, τις οποίες θα κληθεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά, ώστε να διατηρηθεί η εσωτερική ασφάλεια και να αποφευχθούν περιστατικά κοινωνικής έντασης.

Τέλος, η πιθανή αναδιαμόρφωση των συσχετισμών ισχύος στο γεωπολιτικό περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου, σε συνδυασμό με την γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας και τη στρατηγική της σχέση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ενδέχεται να προκαλέσει αντιδράσεις από την Τουρκία, γεγονός που προσθέτει έναν ακόμη παράγοντα αβεβαιότητας στο ήδη σύνθετο περιφερειακό περιβάλλον.

Ωστόσο, η ανάλυση των ανωτέρω επιπτώσεων δεν αρκεί από μόνη της για να κατανοήσουμε πλήρως τη σημασία των εξελίξεων στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι κάθε μεγάλη γεωπολιτική αλλαγή δημιουργεί ταυτόχρονα κινδύνους, αλλά και στρατηγικές ευκαιρίες για τα κράτη που μπορούν να προσαρμοστούν έγκαιρα στις νέες συνθήκες.

Υπό το πλαίσιο αυτό, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή ανέδειξε ήδη ένα σημαντικό κενό στρατηγικής στο ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας, το οποίο δημιουργεί προϋποθέσεις για μια πιο ενεργή και στοχευμένη ελληνική στρατηγική.

Η Ε.Ε. εμφανίζεται για ακόμη μία φορά χωρίς ενιαία στρατηγική προσέγγιση απέναντι σε μια μεγάλη διεθνή σύγκρουση, γεγονός που αναδεικνύει τις δομικές αδυναμίες της κοινής ευρωπαϊκής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής και δημιουργεί ένα κενό στην περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις και την προσπάθεια διατήρησης πολιτικής απόστασης από τη σύγκρουση, οι τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις—Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Γερμανία—προχώρησαν σε αναπροσαρμογή των θέσεών τους υπό το βάρος των εξελίξεων στο πεδίο του πολέμου και της επέκτασης των απειλών από το Ιράν.

Παράλληλα, η στάση της Τουρκίας ανέδειξε μια διαφορετική στρατηγική επιλογή.

Η Άγκυρα καταδίκασε τόσο τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ όσο και τα αντίποινα του Ιράν, ενώ απαγόρευσε τη χρήση του εναέριου, χερσαίου και θαλάσσιου χώρου της για επιχειρήσεις κατά του Ιράν.

Το συνδυασμένο αποτέλεσμα αυτών των διαφοροποιημένων στάσεων δημιουργεί ένα παράθυρο στρατηγικής ευκαιρίας για την Ελλάδα, επιτρέποντάς της να αναδείξει τον περιφερειακό της ρόλο και να προωθήσει πιο συνεκτικές και ολοκληρωμένες πολιτικές ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ειδικότερα, η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, με σταθερό προσανατολισμό στη Δύση και στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και το Ισραήλ μπορεί να διαδραματίσει έναν πιο ενεργό ρόλο ως πυλώνας σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στο πλαίσιο αυτό, αξιολογείται ως σωστή και ιδιαίτερης σπουδαιότητας η απόφαση του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη να αποστείλει δύο φρεγάτες του Π.Ν. και τέσσερα αεροσκάφη F16 για την προστασία της Κύπρου, συμβάλλοντας στην αποτροπή πιθανών απειλών σε βάρος των στρατιωτικών και κρίσιμων υποδομών του νησιού.

Ανταποκρινόμενη στο αίτημα για την αντιμετώπιση των αυξημένων απειλών στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα με την κίνηση αυτή εκφράζει έμπρακτα την αλληλεγγύη της προς τον αδελφό Κυπριακό λαό και τη στήριξή της προς ένα βασικό σύμμαχο και εταίρο.

Παράλληλα, αναδεικνύει τον ρόλο της ως ουσιαστικού εγγυητή της ασφάλειας της Κυπριακής Δημοκρατίας και στέλνει σαφές μήνυμα, ότι είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί τόσο τα δικά της εθνικά συμφέροντα όσο και εκείνα των συμμάχων της σε μια κρίσιμη συγκυρία για την περιφερειακή ασφάλεια.

Μέσω αυτής της πρωτοβουλίας, η Ελλάδα επιβεβαιώνει ότι διαθέτει τη βούληση αλλά και την επιχειρησιακή ικανότητα να αναλαμβάνει ενεργό ρόλο σε ζητήματα ασφάλειας που υπερβαίνουν τα στενά όρια της εθνικής της επικράτειας, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός ισχυρότερου αποτρεπτικού πλαισίου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αναδεικνύει και την γεωπολιτική σημασία των ελληνικών υποδομών και ιδιαίτερα των στρατιωτικών εγκαταστάσεων που συνδέονται με το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε αυτό το πλαίσιο, ιδιαίτερη σημασία αποκτά ο ρόλος της βάσης της Σούδας στην Κρήτη, ιδίως στη σημερινή συγκυρία που ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται και η στρατηγική αξιοποίηση  κρίσιμων υποδομών καθίσταται κρίσιμο στοιχείο για τη σταθερότητα της περιοχής.

Η αυξανόμενη αξιοποίηση της βάσης από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αποδεικνύει ότι η Σούδα  λειτουργεί πλέον ως ένας από τους βασικούς κόμβους στρατηγικής υποστήριξης στη Νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας, ενισχύοντας τη σημασία της χώρας στο συνολικό σύστημα ασφάλειας της Δύσης για επιχειρήσεις επιτήρησης, υποστήριξης και προβολής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επίσης, αποτυπώνει την αξία που έχει για τους συμμάχους η γεωγραφική θέση της Ελλάδας στο
σταυροδρόμι Ευρώπης, Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής.

Η εξέλιξη αυτή, πέρα από την αποτρεπτική της διάσταση, μπορεί να ενισχύσει τη διαπραγματευτική ισχύ της Ελλάδας τόσο εντός της Συμμαχίας όσο και στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συζητήσεων για την άμυνα και την ασφάλεια.

Οι επιπτώσεις του πολέμου στον τομέα της ενέργειας δημιουργεί νέα δεδομένα επίσης, για το ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου στην ευρύτερη περιοχή.

Συγκεκριμένα, η Ελλάδα αποκτά μια μοναδική ευκαιρία να αναδειχθεί σε πυλώνα ενεργειακής ασφάλειας και σταθερότητας για τη Δύση και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, αναλαμβάνοντας ρόλο κρίσιμου ενεργειακού διαμετακομιστικού κόμβου, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενεργειακής αυτονομίας και ανεξαρτησίας.

Επιπλέον, η αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή καθιστά ακόμη πιο σημαντικές τις περιφερειακές συνεργασίες που έχει αναπτύξει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια με κράτη της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Η εμβάθυνση αυτών των συνεργασιών μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ενός πλέγματος ασφάλειας και σταθερότητας που θα λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι σε αναθεωρητικές ή αποσταθεροποιητικές δυνάμεις.

Τέλος, η συγκυρία αυτή προσφέρει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να ενισχύσει τη διεθνή της εικόνα ως χώρας που λειτουργεί με στρατηγική συνέπεια, αξιοπιστία και σταθερότητα σε ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας.

Αυτές οι ευκαιρίες όμως, δεν αξιοποιούνται από μόνες τους, αλλά απαιτούν ένα σαφές και πολυδιάστατο στρατηγικό σχέδιο, το οποίο θα συνδυάζει την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας με την ενεργή διπλωματική παρουσία και την αξιοποίηση των γεωπολιτικών της πλεονεκτημάτων.

Υπό αυτό το πλαίσιο, η πρώτη προτεραιότητα της Ελλάδας αφορά την περαιτέρω ενίσχυση της εθνικής άμυνας και την προστασία κρίσιμων υποδομών, ιδιαίτερα εκείνων που συνδέονται με συμμαχικές επιχειρήσεις, αλλά και με ενεργειακές ή διαμετακομιστικές δραστηριότητες στρατηγικής σημασίας.

Παράλληλα, η Ελλάδα χρειάζεται να εντείνει τη διπλωματική της δράση σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, προωθώντας πρωτοβουλίες που θα ενισχύσουν τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και θα αναδείξουν τον ρόλο της χώρας ως αξιόπιστου συνομιλητή και παράγοντα σταθερότητας και ασφάλειας.

Δεδομένου ότι επιχειρείται από πολλά κράτη της Μέσης Ανατολής αλλά και της Τουρκίας να αναβαθμίσουν τον ρόλο τους μέσω πρωτοβουλιών αποκλιμάκωσης και διαμεσολάβησης, η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί μεθοδικά και να αξιοποιήσει την αξιοπιστία που διαθέτει εντός της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, προωθώντας πρωτοβουλίες που θα ενισχύουν τη διπλωματία και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συγκεκριμένα, η χώρα μπορεί να συμβάλει ενεργά στη διαμόρφωση ενός ευρωπαϊκού πλαισίου διαχείρισης της κρίσης, αναλαμβάνοντας ρόλο συντονισμού και πολιτικής πρωτοβουλίας, γεγονός που θα ενισχύσει περαιτέρω το γεωπολιτικό της αποτύπωμα και θα περιορίσει τα περιθώρια άλλων περιφερειακών δυνάμεων να μονοπωλήσουν τον ρόλο του διαμεσολαβητή.

Ταυτόχρονα, η αξιοποίηση των περιφερειακών συνεργασιών, η εμβάθυνση των στρατηγικών σχέσεων με χώρες της περιοχής και η ενδυνάμωση της ενεργειακής και αμυντικής συνεργασίας μπορούν να μετατρέψουν την παρούσα συγκυρία από περίοδο κινδύνων σε περίοδο γεωπολιτικής αναβάθμισης για την Ελλάδα.

Τέλος, σε αυτή την δύσκολη και ιδιαίτερα επικίνδυνη συγκυρία για τη διεθνή ασφάλεια, είναι κρίσιμο η Ελλάδα να διατηρήσει την εσωτερική της σταθερότητα και να ενισχύσει την εθνική της ανθεκτικότητα.

Δεδομένου ότι η ανθεκτικότητα ενός κράτους δεν εξαρτάται μόνο από τη στρατιωτική του ισχύ αλλά και από τη συνοχή της κοινωνίας, την αποτελεσματικότητα των θεσμών και την ικανότητα διαχείρισης κρίσεων, η προετοιμασία για την αντιμετώπιση υβριδικών και κάθε μορφής απειλής –σε συνδυασμό με την έγκαιρη ενημέρωση και ψυχολογική προετοιμασία της κοινής γνώμης- αποτελεί βασική  προϋπόθεση για τη διατήρηση της εθνικής ασφάλειας.

Εν κατακλείδι, για την Ελλάδα, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αποτελεί ταυτόχρονα απειλή και ευκαιρία.

Απειλή, διότι η κλιμάκωση των πολεμικών επιχειρήσεων δημιουργούν αυξημένους κινδύνους για την ασφάλεια, την οικονομία και τη σταθερότητα στην περιοχή, απαιτώντας ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος και ικανότητα διαχείρισης πολλαπλών κρίσεων σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον. Ευκαιρία, διότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια η γεωγραφική θέση της χώρας, οι στρατηγικές της συνεργασίες και η αξιοπιστία της εντός της Δύσης συνθέτουν ένα πλαίσιο που μπορεί να οδηγήσει σε ουσιαστική γεωπολιτική αναβάθμιση.

Υπό το πρίσμα αυτό, αν η Ελλάδα συνεχίσει να κινείται με συνέπεια, στρατηγικό σχεδιασμό και εθνική ενότητα, μπορεί να εξελιχθεί σε βασικό πυλώνα ασφάλειας και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το κρίσιμο ζητούμενο για την Ελλάδα επομένως, δεν είναι απλώς να παρακολουθεί τις εξελίξεις, αλλά να συμμετέχει ενεργά δίπλα σε αυτούς που τις διαμορφώνουν.

Στη σημερινή διεθνή πραγματικότητα, της αυξημένης γεωπολιτικής ρευστότητας που το διεθνές δίκαιο υποχωρεί έναντι του δικαίου του ισχυρού, η ισχύς ενός κράτους δεν καθορίζεται μόνο από τις επιχειρησιακές δυνατότητές του.

Καθορίζεται κυρίως, από την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται εγκαίρως τις αλλαγές και να τοποθετείται στρατηγικά μέσα σε αυτές.

Και αυτή ακριβώς είναι η πρόκληση, αλλά και η ιστορική ευκαιρία που καλείται να διαχειριστεί η Ελλάδα.

Να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση, τις συμμαχίες της και την αξιοπιστία της σε πραγματικό στρατηγικό κεφάλαιο, καθιστώντας την χώρα πυλώνα ασφάλειας, σταθερότητας και επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο, ικανή να διαμορφώνει τις εξελίξεις αντί να τις ακολουθεί.

Με μία αναφορά σε όσα δραματικά εξελίσσονται στο Ιράν, στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα στην περιοχή μας θέλησε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να ξεκινήσει την ομιλία του κατά τη συζήτηση στη Βουλή επί του σχεδίου νόμου του υπουργείου Εσωτερικών με τίτλο «Ορισμός εκλογικής περιφέρειας Απόδημου Ελληνισμού – Διευκόλυνση άσκησης εκλογικού δικαιώματος εκλογέων εκτός επικράτειας μέσω επιστολικής ψήφου για τις βουλευτικές εκλογές».

«Είναι πολεμικά γεγονότα μεγάλης έκτασης και μεγάλης έντασης τα οποία προκαλούν ταυτόχρονα απροσδιόριστες οικονομικές συνέπειες επιβεβαιώνοντας δυστυχώς την εκτίμηση ότι ο χάρτης των παγκόσμιων γεωπολιτικών συσχετισμών διαρκώς μεταβάλλεται κι ότι η μόνη βεβαιότητα είναι η διεθνής αβεβαιότητα», τόνισε.

Υπογράμμισε ότι σε αυτό το εξαιρετικά σύνθετο τοπίο η θέση της πατρίδας μας είναι σαφής. «Υποστηρίζουμε την αποκλιμάκωση των ενεργών συγκρούσεων και την επιστροφή της διπλωματίας με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, με ιδιαίτερη έμφαση στην ελευθερία και την ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοΐας. Είναι μια θέση εξάλλου την οποία διατυπώσαμε αμέσως και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ενώ επίσης η επόμενη μέρα στο Ιράν θα πρέπει να εγγυάται την ελευθερία και την αυτοδιάθεση αυτού του λαού ο οποίος καταπιέζεται εδώ και δεκαετίες. Παράλληλα με τον απόλυτο έλεγχο και του πυρηνικού αλλά και του βαλλιστικού του προγράμματος ώστε να πάψει το Ιράν να αποτελεί μία διαρκή απειλή για την περιφερειακή και τη διεθνή ειρήνη».

Πρόσθεσε ότι «από την πρώτη στιγμή η χώρα τέθηκε και σε διπλωματική και σε αμυντική ετοιμότητα». Ανέφερε ότι ενεργοποιήθηκε η Μονάδα Διαχείρισης Κρίσεων στο υπουργείο Εξωτερικών, εγκαταστάθηκαν πολλαπλές γραμμές επικοινωνίας σε όλα τα εμπλεκόμενα κράτη, δημιουργήθηκαν πλατφόρμες σε όλα τα κράτη για δηλώσεις επαναπατρισμού και υπάρχει κι ένα ειδικό σχέδιο μόλις μπορεί να εξασφαλιστεί η ασφάλεια των πτήσεων και ανοίξουν οι εναέριοι χώροι να υπάρχει οργανωμένη επιστροφή όσων το επιθυμούν με ευθύνη της πολιτείας.

Ο κ. Μητσοτάκης ζήτησε από τους πολίτες που παραμένουν εγκλωβισμένοι αυτή τη στιγμή στις χώρες του Κόλπου να δείξουν υπομονή και κατανόηση και να φροντίσουν πρώτα και πάνω απ’ όλα για την προσωπική τους ασφάλεια και να γνωρίζουν ότι η ελληνική πολιτεία θα μεριμνήσει το συντομότερο δυνατό, όταν αυτό καταστεί εφικτό όσοι το επιθυμούν να επιστρέψουν με ασφάλεια στην πατρίδα μας.

«Η προσοχή μας βέβαια ταυτόχρονα στρέφεται και στην Κύπρο», τόνισε «που αποτελεί τον βραχίονα του ελληνισμού και δυστυχώς βρίσκεται πολύ πιο κοντά από την Ελλάδα στην εμπόλεμη ζώνη».

Ο πρωθυπουργός ανέφερε επίσης ότι ύστερα από επικοινωνία του με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, η ελληνική πολιτεία έστειλε στην Κύπρο το καμάρι του ελληνικού στόλου, τη φρεγάτα «Κίμων», τη φρεγάτα «Ψαρρά» και τέσσερα αεροσκάφη F16 viper. «Η Ελλάδα είναι παρούσα με ευθύνη και ισχύ όπου την καλεί το εθνικό καθήκον», τόνισε. «Και θέτει τις αναβαθμισμένες ένοπλες δυνάμεις της στην υπηρεσία του οικουμενικού ελληνισμού. Η αποστολή μας αυτή είναι αποστολή αμυντική και ειρηνική. Γίνεται με βάση τόσο τη διμερή όσο και την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και μ’ έναν στόχο μόνο: να αποτραπούν απειλητικές ενέργειες εναντίον του ανεξάρτητου κράτους της Κύπρου. Αυτό έχει και την ξεχωριστή του σημασία διότι καταδεικνύει στην πράξη πώς αντιλαμβανόμαστε την ενδυνάμωση της χώρας μας και ειδικά των ενόπλων δυνάμεών μας τα τελευταία χρόνια αλλά και τη διπλωματική μας εμβέλεια», σημείωσε ο κ. Μαρινάκης.

Υπογράμμισε ότι υπάρχει σχεδιασμός και η φρούρηση προφανώς είναι αυξημένη. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι σχετικές αναφορές πρέπει να είναι λιτές και με βάση αυτόν το σχεδιασμό σενάρια εξετάζει και το υπουργείο Μετανάστευσης, «καθώς ξέρουμε καλά ότι τις συρράξεις τις ακολουθούν πάντα και μετακινήσεις πληθυσμών, ροές αμάχων δηλαδή μέσω όμορων χωρών προς την ασφαλέστερη Δύση». «Κάτι τέτοιο προς το παρόν δεν είναι ορατό» τόνισε ο κ. Μητσοτάκης.

Ο κοσμικός φιλόσοφος και μακράν της Ορθοδοξίας Καθηγητής Νεχαμάς «επιλέγει» τον διάδοχο του κορυφαίου θεολόγου Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη στο «Αθάνατο» Εκπαιδευτικό Ίδρυμα του τόπου

Με περίεργα παιχνίδια να παίζονται κάτω από το τραπέζι, με έντονη πολεμική σε βάρος του επικρατέστερου υποψηφίου και με αποκλεισμό του δεύτερου ισχυρότερου, συνέρχεται σήμερα το πρωί η Ολομέλεια της Ακαδημίας Αθηνών, προκειμένου να προχωρήσει στην εκλογή του προσώπου, που θα κατέχει εφεξής την έδρα της «Συστηματικής Θεολογίας», καλούμενο να σηκώσει το τεράστιο βάρος της «διαδοχής» του σπουδαιότερου κατά κοινή ομολογία Θεολόγου του τελευταίου αιώνα,μακαριστού Μητροπολίτη Περγάμου Αθανασίου Ζηζιούλα.

Όλα ουσιαστικά αποτελούν «έργο» της Τριμελούς Επιτροπής από τα μέλη της Τρίτης Τάξης των Ηθικών και Κοινωνικών Επιστημών της Ακαδημίας Αθηνών, η οποία και ορίστηκε να εξετάσει τις εννέα υποψηφιότητες που υποβλήθηκαν για την πλήρωση της έδρας και να καταλήξει στο λεγόμενο «τριπρόσωπο», δηλαδή στους τρεις επικρατέστερους, κατά την γνώμη των μελών της, υποψηφίους για την έδρα. Το «τριπρόσωπο» αυτό είναι κυριολεκτικά δεσμευτικό για τα 47 ενεργά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών, που θα κληθούν να επιλέξουν τον «εκλεκτό». Αυτό σημαίνει ότι ουδείς εκ των εκλεκτόρων μπορεί να ψηφίσει κάποιον υποψήφιο από αυτούς που «αποκλείστηκαν»,παρά μόνο,εάν διαφωνεί με την πρόταση,να επιλέξει,αντί για έναν εκ των τριών προτεινομένων,την λευκή ή την άκυρη ψήφο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένας εκ των τριών του «τριπροσώπου», μπορεί να εκλεγεί μόνον εάν συγκεντρώσει το ήμισυ του αριθμού των ενεργών μελών, δηλαδή 24 ψήφους, διαφορετικά η εκλογή κηρύσσεται άγονη, κάτι το οποίο φαντάζει πλέον και το πιθανότερο.

«Αρχιτέκτονας» του, όπως σημειώνουν ορισμένοι Ακαδημαϊκοί, «ανοσιουργήματος» δεν είναι άλλος από τον ελληνικής καταγωγής Αμερικανό Φιλόσοφο, Ομότιμο Καθηγητή Φιλοσοφίας και Συγκριτικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστήμιου Princeton των Η.Π.Α. και Τακτικό Μέλος,από το 2018,της Τρίτης Τάξης της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της «Ιστορίας της Φιλοσοφίας» κ. Αλέξανδρο Νεχαμά,έναν δεδηλωμένο κοσμικό φιλόσοφο,που δεν έχει πολλά πολλά με οποιαδήποτε θρησκεία,ούτε,φυσικά,με την Ορθοδοξία.Αυτός είναι ο άνθρωπος,ο οποίος ουσιαστικά ορίστηκε, μαζί με τους σχετικά «ανενεργούς» στην επιλογή του «τριπροσώπου» για την έδρα της «Συστηματικής Θεολογίας»,ήτοι τον Ομότιμο Καθηγητή της Φιλοσοφίας του Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Τακτικό Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών,από το 2023,στην έδρα της «Ηθικής των Επιστημών – Βιοηθικής» κ. Παύλο Σούρλα και τον ελληνοκύπριο πολιτικό επιστήμονα, ιστορικό, Καθηγητή Πανεπιστημίου και Τακτικό Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών,από το 2020,στην έδρα της «Ιστορίας των Πολιτικών Θεωριών» κ. Πασχάλη Κιτρομηλίδη, και έδωσε την κατεύθυνση για τις «επιλογές»,για τους «αποκλεισμούς» και για τα «κοντύματα»… .Δηλαδή, ο έχων ουδεμία σχέση με το αντικείμενο να εξετάσει τους φακέλους των υποψηφίων «Αθανάτων» και να κρίνει μάλιστα ποιος εξ αυτών είναι ο καλύτερος συστηματικός θεολόγος!

Αυτός που «κοντύνεται» είναι ο απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης,  Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Άρχων Διδάσκαλος του Γένους της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και Διευθυντής του Α’ Πατριαρχικού Γραφείου κ. Κωνσταντίνος Δεληκωνσταντής, παρά το γεγονός ότι η εκλογή του θα αποτελούσε δίκαιη και εύλογη επιθυμία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου,του οποίου και τυγχάνει εις εκ των δύο στενοτέρων κοσμικών,συνεργατών,και παρά το ότι ο Διευθυντής του Γραφείου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα, Μητροπολίτης Λαοδικείας κ. Θεοδώρητος δίνει,τις τελευταίες ημέρες, με την ευγένεια και με την ευπρέπεια,που διαχρονικά τον διακρίνουν, έναν αγώνα «τηλέφωνο – τηλέφωνο».

Αυτοί που «προτάσσονται», ως οι καταλληλότεροι από τον Καθηγητή Νεχαμά, είναι, κατά πρώτον, ο Διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος στον Βόλο, Ερευνητής και Καθηγητής στην Μέση Εκπαίδευση (!), «προοδευτικός» κατά τα λοιπά Θεολόγος  κ. Παντελής Καλαϊτζίδης, ο οποίος και  … διαπρέπει,όπως λένε οι άσπονδοι εκκλησιαστικοί φίλοι του,σε θέματα,μεταξύ άλλων, «ορθοδοξίας και ετερότητας», «πολιτικού μονοθεϊσμού», «πλουραλιστικής κοινωνίας» και όλα τα συναφή και, κατά δεύτερον, ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος,Τακτικός Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος, πλην της υποστήριξης των λεγομένων «Καλαματιανών» της Ακαδημίας Αθηνών, χαίρει και της υποστήριξης … νεόκοπων φίλων του, όπως ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, που έκανε σφοδρό πόλεμο κατά των «συναδέλφων» του Ιεραρχών για την έδρα της «Συστηματικής Θεολογίας»,ήτοι τον  Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεο και τον Μητροπολίτη Περιστερίου κ. Γρηγόριο.

Μεγάλος «ριγμένος» της όλης υπόθεσης είναι ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, ο οποίος «κόπηκε» από το «τριπρόσωπο», διότι, τύποις, δεν είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος, παρά το ότι έχει συγγράψει,μέχρι στιγμής,περισσότερα από 130 βιβλία και μονογραφίες, εκ των οποίων 118 έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 27 γλώσσες, και παρά το ότι η επιδραστικότητα του έργου του παγκοσμίως είναι πρωτοφανής, καθώς περισσότερες από 800 διδακτορικές διατριβές και μεταπτυχιακές εργασίες έχουν εκπονηθεί για θέματα, που ο ίδιος έχει αναπτύξει, ενώ οι λεγόμενες ακαδημαϊκά «ετεροαναφορές»,εντός και εκτός Ελλάδος,είναι δεκάδες χιλιάδες.

Ο, μετά το θάνατο του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη, κορυφαίος Ορθόδοξος Διανοητής και Θεολόγος παγκοσμίως,πληρώνει προφανώς το κόστος της στενής φιλίας του με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, καθώς επίσης και των αδελφικών σχέσεών του με τον Μητροπολίτη Πατρών κ. Χρυσόστομο, τον Μητροπολίτη Σύρου κ. Δωρόθεο και με τον κορυφαίο της νέας γενιάς Ιεραρχών,δηλαδή τον 50χρονο Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας κ. Γαβριήλ. Επιπρόσθετα, το εάν είναι, μαζί με τον κορυφαίο Καθηγητή Κωνσταντίνο Δεληκωνσταντή, τα κατεξοχήν κατάλληλα πρόσωπα για την κάλυψη της έδρας της «Συστηματικής Θεολογίας», το εάν ουδέποτε είχε τεθεί στην Προκήρυξη της Έδρας η προϋπόθεση της κατοχής διδακτορικού διπλώματος για την κατάθεση θποψηφιότητασ ή το εάν ο Ναυπάκτου έχει διδάξει, ως Επισκέπτης Καθηγητής, στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης και στο Λουθηρανικό Πανεπιστήμιο Tacoma Pacific ή, από το 2016 μέχρι σήμερα, διδάσκει ως Τακτικός Καθηγητής, Φιλοσοφική και Πατερική Θεολογία, καθώς και Ποιμαντική και Ασκητική,στο Διδακτορικό Πρόγραμμα Σπουδών του Αντιοχειανού Οίκου Σπουδών στη La Verne της Πολιτείας της Καλιφόρνιας,δηλαδή το μοναδικό Ορθόδοξο Χριστιανικό Πρόγραμμα στις Η.Π.Α.,το οποίο,μάλιστα,είναι πιστοποιημένο από τις αμερικανικές αρχές, δεν «εμπόδισαν» τον Καθηγητή Νεχαμά να «στείλει» την υποψηφιότητά του, όπως λέει και η Gen – Z, «κουβά»…