Ρωσία, Ουκρανία και οι επιπτώσεις στην ελληνική πραγματικότητα

Η σημερινή συμμετοχή στην έκτακτη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Ασφαλείας (ΚΥΣΕΑ) που συνήλθε το πρωί στο Μέγαρο Μαξίμου υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου και του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Στρατηγού Κώστα Φλώρου, καταδεικνύει με τον πλέον πασιφανή τρόπο ότι στη συγκεκριμένη κρίση (πολιτική, διπλωματική, οικονομική, κοινωνική) υπάρχει και μία στρατιωτική παράμετρος, που δεν μπορεί να παραγνωριστεί, στο μέτρο που μας αφορά ως Ελλάδα.

Το χθεσινοβραδυνό διάγγελμα του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που έδινε – κατά την άποψή του – εξηγήσεις για την από μέρους της χώρας του αναγνώριση της ανεξαρτησίας των περιοχών του Ντονέσκ και του Λουγκάνσκ της Ουκρανίας, έχει σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές του ΥΠΕΘΑ και του ΓΕΕΘΑ με τις οποίες συνομιλήσαμε σήμερα από το πρωί, τα εξής κύρια σημεία:

  • Ηγετική εμφάνιση του Προέδρου Πούτιν για μία ώρα σε ταυτόχρονη παγκόσμια απευθείας μετάδοση, γεγονός που αναβάθμισε κάθετα το στάτους της χώρας του.
  • Προσπάθεια όχι τόσο παρουσιάσεως των θέσεών του, όσο «δικαιολογίες» της διαλύσεως της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως για το πώς φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση.
  • Χαρακτήρισε ουσιαστικώς την Ουκρανία ως ένα «τεχνητό κράτος», απόλυτα εξαρτημένο από τη Ρωσία και δημιούργημά της, από την εποχή των Τσάρων, που συνεχίστηκε επί Σοβιετίας για να «διαλυθεί» από το 1991 και μετά, κάνοντας λόγο για «αποκατάσταση ενός ιστορικού λάθους».
  • Επισήμανε ότι η σημερινή Ουκρανία έχει πυρηνική τεχνογνωσία και μπορεί εύκολα να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα και να πλήξουν στόχους στο ρωσικό έδαφος πέραν των Ουραλίων.
  • Ουσιαστική εισβολή της Ρωσίας σε μία ανεξάρτητη χώρα. Ο παραλληλισμός με την Τουρκία και την εισβολή της στην Κύπρο είναι πασιφανής.
  • Η αναφορά από τον Πρόεδρο Πούτιν ονομαστικώς στην Ουκρανική Εκκλησία. Το γεγονός αυτό εκτιμάται ως σημαντικό γιατί το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, γεγονός που προκάλεσε τη μήνη της Μόσχας σε Εκκλησιαστικό (και όχι μόνο) επίπεδο.
  • Η αναγνώριση από τη Ρωσία της ανεξαρτησίας των περιοχών του Ντονέσκ και του Λουγκάνσκ από την Ουκρανία δεν έγινε για πρώτη φορά. Είχε προηγηθεί ο πόλεμος στις 8 Αυγούστου 2008 της Ρωσίας με τη Γεωργία και η εν συνεχεία από μέρους της αναγνώριση της Νοτίου Οσσετίας και της Αμπχαζίας, περιοχών της Γεωργίας που είχαν αυτοανακηρυχθεί ως «δημοκρατίες» εντός των ορίων της Γεωργίας.
  • Σήμερα έγινε γνωστό στη Ρωσική Δούμα, που έδωσε την έγκρισή της να πάνε Ρώσοι στρατιώτες εκεί, ότι η αναγνώριση περιλαμβάνει το σύνολο των περιοχών αυτών, δηλαδή όχι μόνο τις περιοχές που ελέγχονται από τους Ρωσόφωνους, αλλά και όσες ελέγχονται από τους Ουκρανούς. Ο Πούτιν ωστόσο σήμερα άφησε ένα «παράθυρο ανοικτό» λέγοντας ότι υπάρχει περιθώριο σε δεύτερο χρόνο για συνομιλίες των δύο πλευρών.
  • Πλήρη «προσάρτηση» της Λευκορωσίας στο ρωσικό άρμα επιρροής και εξαρτήσεως, «χωρίς να ανοίξει ρουθούνι».
  • Στις περιοχές του Ντονέσκ και του Λουγκάνσκ υπάρχει εντονότατο το ελληνικό στοιχείο, με μία ακμάζουσα ομογένεια με επίκεντρο τη Μαριούπολη.
  • Στη Μαριούπολη υπάρχει Ελληνικό Προξενείο και Έλληνες Διπλωμάτες.
  • Το Υπουργείο Εξωτερικών έχει στείλει πρόσθετους διπλωμάτες σε περίπτωση που απαιτηθεί για να βοηθήσουν την ταχεία απομάκρυνση των ομογενών, συμφώνως με διπλωματικές πηγές.
  • Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι σε ετοιμότητα εξαιτίας των γεγονότων στην περιοχή υπό διπλή έννοια: 1)Η Ελλάδα ανήκει σε ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οπότε από την πλευρά αυτή ακολουθεί τις αποφάσεις που λαμβάνονται εκεί συλλογικώς. 2)Αυτοτελώς, αν απαιτηθεί να στείλει η χώρα μας ανθρωπιστική βοήθεια προς τους ομογενείς μας ή αν χρειαστεί να απομακρύνει από την περιοχή τυχόν τραυματίες ομογενείς για θεραπεία στην Ελλάδα. Ακραία μεν σενάρια, που οι στρατιωτικοί όμως οφείλουν να λάβουν υπόψη τους και να δράσουν αν απαιτηθεί και διαταχθούν σχετικώς.
    Εν κατακλείδι, παρατηρώντας τα συμβαίνοντα στην Ουκρανία, καθιστούν περισσότερο από ποτέ επίκαιρη τη ρήση του Θουκιδίδη, 2.500 χρόνια αργότερα από το διάλογο Αθηναίων και Μηλίων που μετέφερε στο έργο του το διαχρονικώς σωστό: «Όσοι διατηρούν την ελευθερία τους το οφείλουν στη δύναμή τους».