Το δίλημμα της πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας επανέλαβε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Βέβαια ο πρωθυπουργός βασίζει την αισιοδοξία του για μία τρίτη θητεία στην κυβέρνηση, όχι στο επαναλαμβανόμενο δίλημμα για πολιτική σταθερότητα αλλά στην ανυπαρξία αντιπολίτευσης.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης φρόντισε ο ίδιος να καταστεί αναξιόπιστος ακόμη και σε ένα ζήτημα που ήταν στρατηγικής σημασίας για την επαναπροσέγγιση των ψηφοφόρων που εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ. Εκανε σημαία τη 13η σύνταξη και όταν έφτασε η ώρα να ερωτηθεί για το δημοσιονομικό κόστος αυτού του μέτρου δεν ήξερε τι να απαντήσει.
Οι φωστήρες της Χαριλάου Τρικούπη είχαν υπολογίσει το κόστος σε τετρακόσια εκατομμύρια ευρώ ενώ το γενικό λογιστήριο του κράτους που πληρώνει τις συντάξεις, σε 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Μετά από αυτό το στραπάτσο έχασε την αξιοπιστία του αλλά και τον κόσμο που θα μπορούσε να αναδείξει το ΠΑΣΟΚ σε αξιωματική αντιπολίτευση.
Το παιχνίδι για το ΠΑΣΟΚ ήταν χαμένο όταν ο Νίκος Ανδρουλάκης αρνήθηκε κάθε μετεκλογική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Αν δημιουργούσε προσδοκία επιστροφής στην εξουσία έστω και μέσω μίας συνεργασίας με τη ΝΔ, τότε θα είχε κερδίσει ένα κρίσιμο ποσοστό κεντρώων ψηφοφόρων και θα είχε καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις.
Ο βασικός αντίπαλος πλέον για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Αντίπαλος κατά μία έννοια, γιατί ο Αλέξης Τσίπρας για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι να γίνει το κόμμα του αξιωματική αντιπολίτευση.
Στην Αμαλίας δεν έχουν αυταπάτες. Προεξοφλούν την τρίτη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη και αυτοί λένε ότι θα είναι έτοιμοι μετά από μια τετραετία. Αυτό σημαίνει ότι το παιχνίδι δεν παίζεται με ποδοσφαιρικούς όρους, όπως είπε ο πρωθυπουργός. Όταν δεν έχεις αντιπάλους δεν υπάρχει ποδόσφαιρο, ούτε και χρειάζονται διλήμματα για να κερδίσεις τις εκλογές.
Ακόμη και η σπέκουλα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ κατέληξε σε μπούμερανγκ για μία αντιπολίτευση που βαδίζει στα τυφλά.
