Στον μικρόκοσμο της πολιτικής δημοσιογραφίας, εκεί όπου τα άρθρα διαβάζονται συχνά πιο προσεκτικά απ’ όσο παραδέχονται οι ίδιοι οι πολιτικοί, υπάρχει τα τελευταία χρόνια ένα όνομα που εμφανίζεται όλο και συχνότερα στις παραπολιτικές συζητήσεις. Πρόκειται για τον Λάμπρο Παπαδή, έναν δημοσιογράφο του οποίου η αρθρογραφία κινείται στον χώρο της αριστερής πολιτικής ανάλυσης, αλλά με έναν τρόπο που αρκετοί χαρακτηρίζουν ανορθόδοξο.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε δημοσιογραφικά πηγαδάκια και πολιτικές κουβέντες έχει αρχίσει να κυκλοφορεί ένας χαρακτηρισμός που ακούγεται σχεδόν με μισό χαμόγελο: «ο Καρατζαφέρης της Αριστεράς». Φυσικά, η σύγκριση δεν έχει ιδεολογικό χαρακτήρα. Περισσότερο αφορά τον τρόπο με τον οποίο παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση. Όπως ο παλιός αρχηγός του ΛΑΟΣ είχε τη φήμη ότι δημιουργούσε πολιτικό θόρυβο με τις παρεμβάσεις του, έτσι και ο Παπαδής φαίνεται να επιλέγει συχνά μια γραφή που προκαλεί συζήτηση ακόμη και μέσα στον ίδιο τον προοδευτικό χώρο.
Όσοι παρακολουθούν τα άρθρα του λένε ότι δεν πρόκειται για την κλασική πολιτική αρθρογραφία που κινείται με βάση την κομματική γραμμή. Αντίθετα, τα κείμενά του έχουν συχνά μια έντονη παραπολιτική διάθεση. Αναλύει δηλώσεις, διαβάζει κινήσεις προσώπων, αναζητά πολιτικά μηνύματα πίσω από τις δημόσιες εμφανίσεις και –όπως λένε ορισμένοι– δεν διστάζει να βγάλει συμπεράσματα ακόμη κι όταν αυτά δεν είναι ιδιαίτερα βολικά για το πολιτικό στρατόπεδο που αναλύει.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της αρθρογραφίας του περιστρέφεται γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα. Για τον Παπαδή, ο πρώην πρωθυπουργός δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική φιγούρα του πρόσφατου παρελθόντος. Αντίθετα, συχνά παρουσιάζεται στα κείμενά του ως ένας παράγοντας που μπορεί ακόμη να επηρεάσει τις εξελίξεις στον χώρο της αριστεράς και της κεντροαριστεράς.
Σε ένα από τα άρθρα που συζητήθηκαν αρκετά, ο Παπαδής ασχολήθηκε με δημόσια εμφάνιση του Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη. Εκεί, σύμφωνα με την περιγραφή του, η εικόνα της εκδήλωσης –με τη μεγάλη συμμετοχή του κόσμου και το γενικότερο κλίμα– θύμιζε κάτι από τις παλιές πολιτικές συγκεντρώσεις που δημιουργούσαν την αίσθηση ότι κάτι κινείται πολιτικά.
Όμως το πραγματικό ενδιαφέρον της ανάλυσής του δεν βρισκόταν στην περιγραφή της εκδήλωσης. Βρισκόταν στην προσπάθεια να ερμηνεύσει μια φράση του Τσίπρα, όταν εκείνος παρομοίασε την πολιτική με ένα πρωτάθλημα. Εκεί ο Παπαδής έκανε αυτό που φαίνεται να τον χαρακτηρίζει: άρχισε να ψάχνει πίσω από τις λέξεις.
Σύμφωνα με την ανάγνωσή του, η μεταφορά αυτή δεν ήταν απλώς μια επικοινωνιακή ατάκα. Ήταν –όπως έγραψε– ένα έμμεσο μήνυμα για την ανάγκη δημιουργίας μιας νέας πολιτικής «ομάδας» στον προοδευτικό χώρο. Με άλλα λόγια, μιας ευρύτερης συμμαχίας που θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει τον πολιτικό χάρτη της αντιπολίτευσης.
Η τάση αυτή να διαβάζει την πολιτική ως ένα παιχνίδι στρατηγικής εμφανίζεται συχνά και σε άλλες παρεμβάσεις του. Σε δημόσιες συζητήσεις και ραδιοφωνικές εμφανίσεις έχει μιλήσει για διεργασίες και επαφές που –κατά την εκτίμησή του– εξελίσσονται στον χώρο της κεντροαριστεράς, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το πολιτικό τοπίο ίσως δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί οριστικά.
Οι επικριτές του λένε ότι μερικές φορές ο Παπαδής βλέπει πολιτικά σενάρια ακόμη και εκεί που άλλοι βλέπουν απλώς μια δήλωση. Οι υποστηρικτές του, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζουν ότι απλώς προσπαθεί να διαβάσει την πολιτική πίσω από τα προφανή.
Στα κείμενά του επιστρέφει επίσης συχνά στην περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, επισημαίνοντας νομοθετικές πρωτοβουλίες που συνδέθηκαν με ζητήματα διαφάνειας ή θεσμικών αλλαγών. Ταυτόχρονα όμως δεν αποφεύγει να αναφερθεί και σε στρατηγικά λάθη ή χαμένες ευκαιρίες εκείνης της περιόδου, κάτι που ενισχύει την εικόνα ενός σχολιαστή που δεν ακολουθεί πάντοτε την κλασική κομματική αφήγηση.
Κάπως έτσι έχει δημιουργηθεί γύρω από το όνομά του μια μικρή αλλά χαρακτηριστική φήμη. Δεν είναι ο δημοσιογράφος που οι κομματικοί μηχανισμοί θα διάβαζαν πάντα με άνεση, αλλά ούτε και κάποιος που μπορεί να αγνοηθεί εύκολα.
Ίσως τελικά αυτό να εξηγεί γιατί το όνομά του εμφανίζεται όλο και συχνότερα σε παραπολιτικές συζητήσεις. Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με τα κείμενά του, το σίγουρο είναι ότι ο Λάμπρος Παπαδής έχει καταφέρει κάτι αρκετά δύσκολο στη σημερινή πολιτική δημοσιογραφία: να γράφει με τρόπο που δημιουργεί κουβέντα. Και μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό για να αποκτήσει κάποιος μια ξεχωριστή θέση στο πολιτικό παρασκήνιο.
